در اینجا یکی از حکایت های پند آمیز از باب پنجم بوستان را میخوانیم ، سعدی در این حکایت درباره فردی روستایی که حیوان خود را از دست داده است روایت میکند.
یکی روستایی سقط شد خرش/علم کرد بر تاک بستان سرش
جهاندیده پیری بر او بر گذشت/چنین گفت خندان به ناطور دشت
مپندار جان پدر کاین حمار/کند دفع چشم بد از کشتزار
که این دفع چوب از سر و گوش خویش/نمی‌کرد تا ناتوان مرد و ریش
چه داند طبیب از کسی رنج برد/که بیچاره خواهد خود از رنج مرد؟
در مجله دایان نظراتی حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین جای ندارد.