حکایت بایزید بسطامی از باب چهارم کتاب بوستان است ، سعدی در این حکایت از بایزدید بسطامی روایت کرده است.
شنیدم که وقتی سحرگاه عید/ز گرمابه آمد برون بایزید
یکی طشت خاکسترش بی‌خبر/فرو ریختند از سرایی به سر
همی گفت شولیده دستار و موی/کف دست شکرانه مالان به روی
که ای نفس من در خور آتشم/به خاکستری روی در هم کشم؟
بزرگان نکردند در خود نگاه/خدابینی از خویشتن بین مخواه
بزرگی به ناموس و گفتار نیست/بلندی به دعوی و پندار نیست
تواضع سر رفعت افرازدت/تکبر به خاک اندر اندازدت
به گردن فتد سرکش تند خوی/بلندیت باید بلندی مجوی
ز مغرور دنیا ره دین مجوی/خدابینی از خویشتن بین مجوی
گرت جاه باید مکن چون خسان/به چشم حقارت نگه در کسان
گمان کی برد مردم هوشمند/که در سرگرانی است قدر بلند؟
از این نامورتر محلی مجوی/که خوانند خلقت پسندیده خوی
نه گر چون تویی بر تو کبر آورد/بزرگش نبینی به چشم خرد؟
تو نیز ار تکبر کنی همچنان/نمایی، که پیشت تکبر کنان
چو استاده‌ای بر مقامی بلند/بر افتاده گر هوشمندی مخند
بسا ایستاده در آمد ز پای/که افتادگانش گرفتند جای
گرفتم که خود هستی از عیب پاک/تعنت مکن بر من عیب‌ناک
یکی حلقهٔ کعبه دارد به دست/یکی در خراباتی افتاده مست
گر آن را بخواند، که نگذاردش؟/ور این را براند، که باز آردش؟
در مجله دایان نظراتی حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین جای ندارد.