حکایت در معنی اهل محبت از باب سوم کتاب بوستان است ، سعدی در این شعر درباره عشق و دوست داشتن روایت کرده است.
شنیدم که بر لحن خنیاگری/ به رقص اندر آمد پری پیکری
ز دلهای شوریده پیرامنش/گرفت آتش شمع در دامنش
پراکنده خاطر شد و خشمناک/یکی گفتش از دوستداران، چه باک؟
تو را آتش ای دوست دامن بسوخت/مرا خود به یک بار خرمن بسوخت
اگر یاری از خویشتن دم مزن/که شرک است با یار و با خویشتن
چنین دارم از پیر داننده یاد/که شوریده‌ای سر به صحرا نهاد
پدر در فراقش نخورد و نخفت/پسر را ملامت بکردند و گفت
از انگه که یارم کس خویش خواند/دگر با کسم آشنایی نماند
به حقش که تا حق جمالم نمود/دگر هر چه دیدم خیالم نمود
نشد گم که روی از خلایق بتافت/که گم کرده خویش را باز یافت
پراکندگانند زیر فلک/که هم دد توان خواندشان هم ملک
ز یاد ملک چون ملک نارمند/شب و روز چون دد ز مردم رمند
قوی بازوانند کوتاه دست/خردمند شیدا و هشیار مست
گه آسوده در گوشه‌ای خرقه دوز/گه آشفته در مجلسی خرقه سوز
نه سودای خودشان، نه پروای کس/نه در کنج توحیدشان جای کس
پریشیده عقل و پراکنده هوش/ز قول نصیحتگر آکنده گوش
به دریا نخواهد شدن بط غریق/سمندر چه داند عذاب حریق؟
تهیدست مردان پر حوصله/بیابان نوردان پی قافله
عزیزان پوشیده از چشم خلق/نه زنار داران پوشیده دلق
ندارند چشم از خلایق پسند/که ایشان پسندیده حق بسند
پر از میوه و سایه‌ور چون رزند/نه چون ما سیه‌کار و ازرق رزند
به خود سر فرو برده همچون صدف/نه مانند دریا بر آورده کف
نه مردم همین استخوانند و پوست/نه هر صورتی جان معنی در اوست
نه سلطان خریدار هر بنده‌ای است/نه در زیر هر ژنده‌ای زنده‌ای است
اگر ژاله هر قطره‌ای در شدی/چو خرمهره بازار از او پر شدی
چو غازی به خود بر نبندند پای/که محکم رود پای چوبین ز جای
حریفان خلوت سرای الست/به یک جرعه تا نفخهٔ صور مست
به تیغ از غرض بر نگیرند چنگ/که پرهیز و عشق آبگینه‌ست و سنگ
در مجله دایان نظراتی حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین جای ندارد.