حکایت اندر معنی شکر منعم

حکایت اندر معنی شکر منعم از باب هشتم در شکر بر عافیت بوستان کتاب شاعر بزرگ قرن ششم، سعدی است.

ملک زاده‌ای ز اسب ادهم فتاد/به گردن درش مهره بر هم فتاد

چو پیلش فرو رفت گردن به تن/نگشتی سرش تا نگشتی بدن

پزشکان بماندند حیران در این/مگر فیلسوفی ز یونان زمین

سرش باز پیچید و رگ راست شد/وگر وی نبودی زمن خواست شد

دگر نوبت آمد به نزدیک شاه/به عین عنایت نکردش نگاه

خردمند را سر فرو شد به شرم/شنیدم که می‌رفت و می‌گفت نرم

اگر دی نپیچیدمی گردنش/نپیچیدی امروز روی از منش

فرستاد تخمی به دست رهی/که باید که بر عودسوزش نهی

ملک را یکی عطسه آمد ز دود/سر و گردنش همچنان شد که بود

به عذر از پی مرد بشتافتند/بجستند بسیار و کم یافتند

مکن، گردن از شکر منعم مپیچ/که روز پسین سر بر آری به هیچ

شنیدم که پیری پسر را به خشم/ملامت همی کرد کای شوخ چشم

تو را تیشه دادم که هیزم شکن/نگفتم که دیوار مسجد بکن

زبان آمد از بهر شکر و سپاس/به غیبت نگرداندش حق شناس

گذرگاه قرآن و پند است گوش/به بهتان و باطل شنیدن مکوش

دو چشم از پی صنع باری نکوست/ز عیب برادر فرو گیر و دوست