حکایت از فردی مغرور

حکایت از فردی مغرور از باب دوم کتاب بوستان است. سعدی در این شعر درباره فردی مغرور روایت کرده است.

شنیدم که مغروری از کبر مست /در خانه بر روی سائل ببست

به کنجی فرو ماند و بنشست مرد/جگر گرم و آه از تف سینه سرد

شنیدش یکی مرد پوشیده چشم/بپرسیدش از موجب کین و خشم

فرو گفت و بگریست بر خاک کوی/جفایی کز آن شخصش آمد به روی

بگفت ای فلان ترک آزار کن/یک امشب به نزد من افطار کن

به خلق و فریبش گریبان کشید/به خانه در آوردش و خوان کشید

بر آسود درویش روشن نهاد/بگفت ایزدت روشنایی دهاد

شب از نرگسش قطره چندی چکید/سحر دیده بر کرد و دنیا بدید

حکایت به شهر اندر افتاد و جوش/که آن بی بصر دیده بر کرد دوش

شنید این سخن خواجه سنگدل/که برگشت درویش از او تنگدل

بگفتا حکایت کن ای نیکبخت/که چون سهل شد بر تو این کار سخت؟

که بر کردت این شمع گیتی فروز؟/بگفت ای ستمکار آشفته روز

تو کوته نظر بودی و سست رای/که مشغول گشتی به جغد از همای

به روی من این در کسی کرد باز/که کردی تو بر روی وی در، فراز

اگر بوسه بر خاک مردان زنی/به مردی که پیش آیدت روشنی

کسانی که پوشیده چشم دلند/همانا کز این توتیا غافلند

چو برگشته دولت ملامت شنید/سر انگشت حیرت به دندان گزید

که شهباز من صید دام تو شد/مرا بود دولت به نام تو شد

کسی چون به دست آورد جره باز/فرو برده چون موش دندان آز؟

الا گر طلبکار اهل دلی/ز خدمت مکن یک زمان غافلی

خورش ده به گنجشک و کبک و حمام/که یک روزت افتد همایی به دام

چو هر گوشه تیر نیاز افکنی/امید است ناگه که صیدی زنی

دری هم بر آید ز چندین صدف/ز صد چوبه آید یکی بر هدف