حکایت تیرانداز اردبیلی

حکایت تیرانداز اردبیلی از باب پنجم کتاب بوستان است ، سعدی در این حکایت درباره یک فرد تیرانداز روایت کرده است.

یکی آهنین پنجه در اردبیل/همی بگذرانید پیلک ز پیل

نمد پوشی آمد به جنگش فراز/جوانی جهان سوز پیکار ساز

به پرخاش جستن چو بهرام گور/کمندی به کتفش بر از خام گور

چو دید اردبیلی نمد پاره پوش/کمان در زه آورد و زه را به گوش

به پنجاه تیر خدنگش بزد/که یک چوبه بیرون نرفت از نمد

درآمد نمدپوش چون سام گرد/به خم کمندش درآورد و برد

به لشکرگهش برد و در خیمه دست/چو دزدان خونی به گردن ببست

شب از غیرت و شرمساری نخفت/سحرگه پرستاری از خیمه گفت

تو کآهن به ناوک بدوزی و تیر/نمدپوش را چون فتادی اسیر؟

شنیدم که می‌گفت و خون می‌گریست/ندانی که روز اجل کس نزیست؟

من آنم که در شیوهٔ طعن و ضرب/به رستم در آموزم آداب حرب

چو بازوی بختم قوی حال بود/ستبری پیلم نمد می‌نمود

کنونم که در پنجه اقبیل نیست/نمد پیش تیرم کم از پیل نیست

به روز اجل نیزه جوشن درد/ز پیراهن بی اجل نگذرد

کرا تیغ قهر اجل در قفاست/برهنه‌ست اگر جوشنش چند لاست

ورش بخت یاور بود، دهر پشت/برهنه نشاید به ساطور کشت

نه دانا به سعی از اجل جان ببرد/نه نادان به ناساز خوردن بمرد