حکایت اتابک تکله

حکایت اتابک تکله ، از باب اول کتاب بوستان سعدی می باشد ، که سعدی درمورد والاترین نوع عبادت یعنی خدمت به خلق ، این حکایت را سروده است.

در اخبار شاهان پیشینه هست / که چون تکله بر تخت زنگی نشست

به دورانش از کس نیازرد کس / سبق برد اگر خود همین بود و بس

چنین گفت یک ره به صاحبدلی / که عمرم به سر رفت بی حاصلی

بخواهم به کنج عبادت نشست / که دریابم این پنج روزی که هست

چو می‌بگذرد جاه و ملک و سریر / نبرد از جهان دولت الا فقیر

چو بشنید دانای روشن نفس / به تندی برآشفت کای تکله بس!

طریقت به جز خدمت خلق نیست / به تسبیح و سجاده و دلق نیست

تو بر تخت سلطانی خویش باش / به اخلاق پاکیزه درویش باش

به صدق و ارادت میان بسته‌دار / ز طامات و دعوی زبان بسته‌دار

قدم باید اندر طریقت نه دم / که اصلی ندارد دم بی‌قدم

بزرگان که نقد صفا داشتند / چنین خرقه زیر قبا داشتند