نظر در اسباب وجود عالم

نظر در اسباب وجود عالم از باب هشتم در شکر بر عافیت بوستان کتاب شاعر بزرگ قرن ششم، سعدی است.

سرشته‌ست باری شفا در عسل/نه چندان که زور آورد با اجل

عسل خوش کند زندگان را مزاج/ولی درد مردن ندارد علاج

رمق مانده‌ای را که جان از بدن/برآمد، چه سود انگبین در دهن؟

یکی گرز پولاد بر مغز خورد/کسی گفت صندل بمالش به درد

ز پیش خطر تا توانی گریز/ولیکن مکن با قضا پنجه تیز

درون تا بود قابل شرب و اکل/بدن تازه روی است و پاکیزه شکل

خراب آنگه این خانه گردد تمام/که با هم نسازند طبع و طعام

طبایع تر و خشک و گرم است و سرد/مرکب از این چار طبع است مرد

یکی زین چو بر دیگری یافت دست/ترازوی عدل طبیعت شکست

اگر باد سرد نفس نگذرد/تف معده جان در خروش آورد

وگر دیگ معده نجوشد طعام/تن نازنین را شود کار خام

در اینان نبندد دل، اهل شناخت/که پیوسته با هم نخواهند ساخت

توانایی تن مدان از خورش/که لطف حقت می‌دهد پرورش

به حقش که گر دیده بر تیغ و کارد/نهی، حق شکرش نخواهی گزارد

چو رویی به طاعت نهی بر زمین/خدا را ثناگوی و خود را مبین

گدایی است تسبیح و ذکر و حضور/گدا را نباید که باشد غرور

گرفتم که خود خدمتی کرده‌ای/نه پیوسته اقطاع او خورده‌ای؟