شعر در نواخت رعیت و رحمت بر افتادگان شعری از باب اول کتاب بوستان است. سعدی در اینجا درمورد ظلم نکردن به افرادی که زیر دست و کم توان هستند در قالب شعر نصیحت کرده است او معتقد است هر ظلمی که انسان مرتکب شود در آخر نتیجه آن را در زندگی اش خواهد دید.
مدر پرده کس به هنگام جنگ / که باشد تو را نیز در پرده ننگ
مزن بانگ بر شیرمردان درشت / چو با کودکان برنیایی به مشت
یکی پند می‌داد فرزند را / نگه دار پند خردمند را
مکن جور بر خردکان ای پسر / که یک روزت افتد بزرگی به سر
نمی‌ترسی ای گرگگ کم خرد / که روزی پلنگیت بر هم درد؟
به خردی درم زور سرپنجه بود / دل زیردستان ز من رنجه بود
بخوردم یکی مشت زورآوران / نکردم دگر زور بر لاغران
الا تا به غفلت نخفتی که نوم / حرام است بر چشم سالار قوم
غم زیردستان بخور زینهار / بترس از زبردستی روزگار
نصیحت که خالی بود از غرض / چو داروی تلخ است، دفع مرض
در مجله دایان نظراتی حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین جای ندارد.