وب‌سایت شنبه: چند سال از درگذشت استیو جابز می‌گذرد و شرکت اپل و نماد آن هنوز برای برخی مانند معبدی مقدس و برای عده‌ای دیگر به‌عنوان جایی مضحک و شیطانی به شمار می‌آید. برای کسانی که بین سال‌های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ متولد شده‌اند، استیو جابز فراتر از یک تاجر یا کارآفرین بود. از زمانی که ما به دنیا آمدیم، داستان زندگی استیو جابز همیشه در دسترس ما بود و حتی اگر نمی‌خواستیم آن را ببینیم، به خاطر اخبار مربوط به محصولاتش، توجه ما را جلب می‌کرد. او به‌گونه‌ای عمل کرد که از همان سال‌ها جزئی ثابت از زندگی ما باشد.
بچه‌ای بی‌سرپرست، ناکامی در کالج، شروع یک شرکت کوچک و رقابت با غول تکنولوژی آی‌بی‌ام، شکست دادن آی‌بی‌ام و تبدیل شدن به یک میلیونر در اوایل جوانی، تجربه‌های موفقیت‌های پیاپی، و در نهایت: اخراج از شرکتی که خود بنیان‌گذار آن بود و بازگشت به آن، و… که شما بهتر از من می‌دانید. استیو جابز به‌طرز ناخواسته‌ای این داستان‌های جذاب را برای ما به ارمغان آورده بود. می‌گویم ناخواسته چون امروز همگی می‌دانیم که او چقدر به حفظ حریم خصوصی خود اهمیت می‌داد و بنابراین می‌توان گفت شهرتش برایش عذاب‌آور بود.
نمی‌دانم خودش در این مورد چه تفکری داشت. اشتباه نکنید! او واقعاً دوست داشت که برای یک گروه کوچک و ویژه طنازی کند و آنها برایش تشویق کنند، اما به جز این، او به‌ندرت اجتماعی بود. زندگی‌نامه‌اش را مطالعه کنید. با استانداردهای خود، این باید برایش یک ناکامی باشد. آیا این او را دلگیر می‌کرد؟ نمی‌دانم، ولی می‌دانم که این تنها شکست شخصی یا حرفه‌ای استیو جابز نبوده است. در واقع، اگر به انصاف نگاه کنیم، تعداد ناکامی‌ها و اشتباهات او کمتر از ما نبوده است. اما او یک جادوگری درونی داشت که از ناکامی‌ها به‌عنوان پله‌هایی برای موفقیت‌های بعدی استفاده می‌کرد.
او می‌توانست بدون وابستگی عاطفی به نتایج شکست‌ها، تمامی درس‌های مربوط به آن ناکامی‌ها را برای بهبود روش کارش بیاموزد و در تلاش‌های بعدی موفق‌تر باشد. شاید بسیاری به امید دست‌یابی به موفقیت‌هایی مشابه آنچه جابز به آن رسید، به تلاش بپردازند، اما ارتباط عاطفی نسل ما با استیو جابز به خاطر شکست‌هایش و نحوه برخورد او با این شکست‌هاست.
موفقیت‌های بزرگ او در کنار خطاهایی مانند رفتار بد، عدم قبول مسئولیت پدری، اخراج و بی‌آبرو شدن در میان همکاران و صنعت، قرار داشت و ما در زندگی خود با این نوع شکست‌ها آشنا بودیم. برای ما جالب بود که چطور کسی با این همه اشتباه و ناکامی می‌تواند بزرگترین شرکت دنیا را تأسیس کرده و محصولاتش را همه خریداری کنند و در دل میلیاردها نفر جا داشته باشد.
خود استیو جابز در ویدیویی راز این موفقیت مداوم را فاش کرد و به یاد آورد که چگونه درس‌های اساسی موفقیت را در نوجوانی آموخته است. زمانی که هنوز در مقطع راهنمایی بود و آرزوهایش برای اپل و مکینتاش هنوز دور از واقعیت بود، او برای پروژه کاردستی‌اش تصمیم گرفت یک وسیله الکترونیکی بسازد.
پدرش به او آموخت که اگر به چیزی نیاز دارد، باید درخواستش را حتی اگر احمقانه باشد، مطرح کند چون: “از درخواست به هرچیز خواهی رسید / به هرچیز خواهی کماهی رسید”. او به قطعه‌ای احتیاج داشت و برای آن به خانه رئیس شرکت هیولت پکارد (HP) زنگ زد. با شجاعتی فراتر از سنش، گفت که نامش استیو است و دوازده سال دارد و دلیل تماسش این است که به یک قطعه الکتریکی برای ساخت دستگاه فرکانس‌سنج در مدرسه نیاز دارد. استیو جابز در توضیح ایده کاردستی‌اش برای آقای هیولت هیچ تردیدی نکرد و به این ترتیب نه‌تنها قطعه‌ای که به آن نیاز داشت را دریافت کرد، بلکه آقای هیولت تحت تأثیر روحیه این پسر بچه، به او پیشنهاد کرد که تابستان را به‌عنوان کارآموز در شرکت هیولت پکارد بگذراند.
بله، درست است که آقای هیولت در سن‌فرانسیسکو تنها چند خیابان آن‌طرف‌تر از خانواده جابز زندگی می‌کرد و دادن کارآموزی به یک بچه‌محل به نظر ساده می‌رسد، و همچنین درست است که استیو توانسته به آقای هیولت زنگ بزند چون آن زمان نام و شماره تلفن تمام افراد در کتابچه‌های زرد درج می‌شد. من هم می‌فهمم که شما نه همسایه بانفوذی دارید و نه دسترسی به شماره تلفن افراد مهم یا مشهور. اما آن شرایط برای استیو جابز کوچک معنی نداشت. او فقط آنچه را می‌خواست “درخواست کرد” و این راز موفقیت مداوم او در تمام زندگی‌اش شد.
این مقاله خوب بود، ولی یه چیزی که خیلی ناراحت‌کننده بود، نبودن یه عکس باحال از استیو جابز بود. مگه میشه درباره‌ش بنویسی و عکس نذاری؟
چه مقاله جالبی! واقعاً زندگی استیو جابز نشان‌دهنده مبارزه و اراده است. امیدوارم بیشتر از این داستان‌های الهام‌بخش بخونیم. فقط یه نکته: شاید می‌شد به نقاط ضعفش هم یه اشاره‌ای بشه.