موفقیت و اشتیاق
«واشینگتن ایروینگ» می گوید: متفکران بزرگ دارای اهداف مشخصی هستند در حالی که دیگران فقط آرزو دارند. اگر به سرگذشت افراد بزرگ که بر ناتوانی ها و مشکلات غلبه کرده اند نگاه کنیم، درمی یابیم که موفقیت و اشتیاق آن ها نتیجه آتش اشتیاقی است که به عنوان نیروی محرکه آن ها را به پیش می برد.
این افراد در زندگی خود اهدافی دارند و به توانایی خود برای دستیابی به آن ها ایمان دارند و با تمامی چالش های پیش رو دست و پنجه نرم کرده و به پیروزی می رسند. اشتیاق همان عاملی است که خانم فلجی مانند «ویلما رادلف» را به قهرمانی المپیک ۱۹۶۰ و کسب سه مدال طلا رساند.
به عقیده «گلن گانینگهام» اشتیاق عاملی است که جوانی را با پای سوخته به رکورددار مسابقات یک هزار و پانصد متری تبدیل کرد. یکی از معلولین لهستانی در ۵ سالگی شروع به تمرین شنا کرد تا سلامتی خود را بهبود بخشد.
اشتیاق او به قدری زیاد بود که در المپیک ۱۹۵۶ ملبورن سه مدال طلا را از آن خود کرد. نام او خانم «شلی مان» است. کسی که هدف و جهتی در زندگی نداشته باشد، به طور طبیعی از بهره‌برداری از فرصت‌ها باز می‌ماند.
اگر کسی بخواهد کاری را به بهترین نحو انجام دهد، راه‌های رسیدن به هدف خود را پیدا می‌کند و در این مسیر ممارست و تمرکز را به کار می‌گیرد و نظم و انضباطی را برای دستیابی به سخت‌کوشی برقرار می‌سازد و در نهایت موفقیت و اشتیاق را در آغوش خواهد کشید؛ اما اگر در زندگی هدف و جهتی نداشته باشیم، دچار سردرگمی و ندانم‌کاری خواهیم شد و در این صورت مفهوم موفقیت و اشتیاق برای ما بی‌معنا خواهد بود.
در مجله دایان نظراتی حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین جای ندارد.