بیشتر افراد زمانی که با شرایط سخت یا چالش‌های بزرگ روبه‌رو می‌شوند، به آسانی نمی‌توانند با آن کنار بیایند و از الگوی عادی زندگی فاصله می‌گیرند. اگر این مشکل دائمی باشد، می‌تواند آن‌ها را برای همیشه از دسترسی به روزهای شاد و موفقیت در زندگی محروم کند. در مورد برخی افراد، به‌خصوص بیشتر مردم، اوضاع حتی بدتر از این نیز هست. آن‌ها بدون داشتن مشکل یا ناراحتی خاصی دائماً در حال شکایت و ناله از شرایط بد دنیا، زندگی، آب و هوا، کشور و… هستند. همیشه بهانه‌ای دارند که چرا شاد نیستند، چرا موفق نمی‌شوند، چرا شکست می‌خورند و اشتباهات خود را به عوامل خارجی نسبت می‌دهند.
این نکات شاید کلیشه‌ای به نظر برسد اما قصد داریم در این صفحه موفقیت در زندگی به سراغ افرادی برویم که «مشکل داشتن» و «تفاوت» با دیگران، بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی آن‌هاست. این تفاوت‌ها می‌تواند از بدو تولد باشد یا از اوایل زندگی به آن‌ها ملحق شده باشد، اما اراده و خواسته آن‌ها، راز موفقیت در زندگی و غلبه بر کمبود یا مشکلشان بوده است.
زندگی‌نامه پیمان نصیری
پیمان نصیری متولد خرداد 1359 در شهر «بزنجان» است. او از کودکی با همسالانش تفاوت داشت و هرچند این تفاوت او را از زندگی عادی دور کرد، اما در مسیری قرار گرفت که به موفقیت و قهرمانی نزدیک شد. پیمان دویدن در راستای موفقیت در زندگی را از نوجوانی آغاز کرد و به سرعت به ورزشکار حرفه‌ای تبدیل شد.
بزنجان، شهر کوچکی از توابع شهرستان «بافت» است که مانند بسیاری از شهرها و شهرستان‌های کشورمان امکانات ورزشی چندانی ندارد. از سال 1379، پیمان زادگاهش را ترک کرد و در کرمان اقامت گزید تا به ورزش حرفه‌ای ادامه دهد. او اکنون یکی از ورزشکاران موفقی است که دو مدال طلای پارالمپیک 2012 لندن، تنها بخشی از افتخارات و موفقیت‌های او به حساب می‌آید؛ افتخاراتی که بدون شک ادامه خواهند داشت.
آغاز دویدن
چگونه دویدن را آغاز کردید؟ ورزش را از کودکی با پدر و برادرم شروع کردم. از نوجوانی با برادر بزرگ‌ترم «پژمان» دویدم. در ابتدا، دویدن بیشتر برایم تفریح بود اما کم‌کم علاقه‌ام به دوومیدانی بیشتر شد. پژمان هم دوچرخه‌سواری می‌کرد و هم دویدن را خوب انجام می‌داد.
یادم می‌آید که وقتی 13 یا 14 ساله بودم، یک مسابقه مهم برگزار شد. مربی او پیشنهاد داد که من هم در آن مسابقه شرکت کنم. در حالیکه پژمان به خط پایان نزدیک می‌شد، من پشت سرش قرار گرفتم. برادرم دونده بسیار خوبی بود و تعجب کرد که چه کسی به او نزدیک شده است. وقتی مرا پشت سرش دید، صبر کرد تا با هم از خط پایان عبور کنیم. این قهرمانی مشترک، بسیار لذت‌بخش بود و سبب شد که نگاه من به «دویدن» جدی‌تر شود و در مسابقات بیشتری شرکت کنم.
موفقیت در میادین حرفه‌ای
موفقیت‌هایتان در میادین حرفه‌ای از کجا شروع شد؟ در سال 1381 در مسابقات کشوری که در اصفهان برگزار می‌شد، در دوی صحرانوردی مقام اول و مدال طلا را کسب کردم. در آن رقابت‌ها با آقای خسرو غلامی آشنا شدم. ایشان متوجه استعداد من شدند و مرا به آقایان «سروری» و «پورغلام» معرفی کردند. با کمک آن‌ها ورزش را به‌صورت حرفه‌ای دنبال کردم.
در اواخر سال 1384 به مسابقات بانک کشاورزی که تحت نظر فدراسیون دوومیدانی برگزار می‌شد، راه پیدا کردم. این رقابت‌ها سطح بالایی داشت و بین ورزشکاران عادی برگزار می‌شد. از هر استان نفر اول و برتر ماده‌های مختلف شرکت کرده بودند.
اولین بار که وارد یک میدان بین‌المللی شدید، چه احساسی داشتید؟ وقتی قرار شد برای اولین بار در رقابتی بین‌المللی شرکت کنم، نگران نتیجه بودم و به همین دلیل تمرین‌هایم بیشتر و سخت‌تر از همیشه شد. اولین حضورم در رقابت‌های بین‌المللی به مدال ختم شد و در مسابقات جهانی دوومیدانی در سوئد مدال طلا گرفتم. این موفقیت در زندگی پس از تمرین‌های سخت بسیار برایم خوشایند بود. خوشحال بودم که تلاش‌هایم به ثمر نشسته و توانستم باعث شادی خانواده‌ام، مربی و دوست عزیزم آقای «سجاد مرادی» و البته مردم کشورم بشوم.
چالش‌های ورزش حرفه‌ای
چه عارضه‌ای باعث شد ورزش حرفه‌ای را در پارالمپیک ادامه دهید؟ به دلیل مشکل مادرزادی، نسبت به همسالانم بهره هوشی کمتری داشتم. به همین خاطر در مسابقات پارالمپیک در کلاس T شرکت می‌کنم. کلاس «T» یکی از سخت‌ترین کلاس‌های ورزشی پارالمپیک است و رکوردهای آن بسیار بالا است. اگر بخواهیم در این کلاس به عناوین بین‌المللی برسیم، باید خود را در میان افراد توانمند (آزاد) کشور مطرح کنیم.
من نیز برای ورود به این کلاس، عناوین زیادی کسب کردم که یکی از بهترین آن‌ها قهرمانی در مسابقات بزرگسالان کشور بود. برخورد خانواده و اطرافیان با مشکل شما چگونه بود؟ اگر بخواهم صادقانه جواب بدهم، باید بگویم که تفاوت‌هایی وجود داشت، اما من توانستم ثابت کنم که موفقیت در زندگی، مادرزادی نیست بلکه باید آن را ایجاد کرد. البته اوایل نگاه‌ها متفاوت بود و خیلی‌ها به من اعتماد نمی‌کردند اما با ورزش کردن نشان دادم که معلولیت محدودیت نیست به گونه‌ای که اکنون خودم و اطرافیانم این موضوع را فراموش کرده‌ایم.
تأثیر ورزش بر زندگی
آیا جدی شدن ورزش بر زندگی‌تان تأثیری داشت؟ پیمان نصیری قبل از شروع ورزش با سال‌های بعد از آن قابل مقایسه نیست. اعتماد به نفس من به طرز قابل توجهی افزایش یافته و گویی که زندگی‌ام جان تازه‌ای یافته است. اوایل خودم این موضوع را کمتر متوجه می‌شدم اما اطرافیان هم می‌گفتند: «شما آدم دیگری شده‌اید!» ورزش هم بر جسم و هم بر روحیه و رفتار من تأثیر گذاشت.
آنقدر که مشکل مادرزادی برایم بی‌اهمیت شد و دیگر بر زندگی‌ام تأثیری نداشت. بعد از آن نیز پستی و بلندی‌های زیادی را پشت سر گذاشتم که با کمک خدا از آن‌ها عبور کردم و هر مشکل دیگری هم باشد، پشت سر می‌گذارم.
نگاه به معلولیت
فکر می‌کنید اگر دچار این مشکل نبودید، زندگی‌تان متفاوت بود؟ بستگی دارد که به معلولیت چگونه نگاه کنیم. می‌توانیم فکر کنیم که چون این مشکل برای ما پیش آمده، نمی‌توانیم مانند دیگران به زندگی ادامه دهیم، اما من فکر کردم هیچ محدودیتی نسبت به بقیه ندارم و تلاش و پشتکاری که داشتم، باعث شد حتی میان افراد توانمند نیز جزو برترین‌ها باشم. این حس تأثیر مثبتی بر زندگی‌ام داشت.
زندگی در شرایط سخت
ورزش حرفه‌ای با شرایط و سختی‌های خاصش چگونه است؟ آغاز ورزش بسیار دوست‌داشتنی است، اما ادامه آن به‌صورت حرفه‌ای زندگی عادی را بسیار سخت می‌کند. مدت زیادی در اردو یا تمرین هستم و نمی‌توانم مانند سایر مردم در کنار خانواده‌ام باشم. با این حال، به دست آوردن موفقیت در زندگی در کنار شادی مردم، سختی‌ها را برایم کم‌رنگ می‌کند و باعث می‌شود زندگی شادتری داشته باشم.
از طرف دیگر، از اینکه توانسته‌ام باعث سربلندی خانواده‌ام بشوم، احساس بسیار خوبی دارم.
ازدواج و خانواده
از ازدواجتان بگویید. یکی از دوستان مشترک به من و همسرم معرفی کرد. پس از اینکه نسبت به ایشان و خانواده‌شان شناخت کافی پیدا کردم، به خواستگاری رفتم. اوایل پدر خانمم کمی سخت‌گیری کردند اما در نهایت رضایت دادند و اکنون مرا باعث افتخار خانواده‌شان می‌دانند. حالا یک پسر 3 ساله به نام «آرتین» داریم که ششم تیر 1389 وقتی من در مسابقات بین‌المللی تونس بودم، به دنیا آمد.
آن مسابقات شرایط خاصی داشت. تونس از میزبانی‌اش استفاده کرد و نتیجه را به نفع ورزشکار خودش تغییر داد. من روز اول در دوی 800 متر زودتر از خط پایان رسیدم اما در تابلوی نتایج برای من اعلام خطا شد و دونده تونسی را نخست اعلام کردند. مربی من فیلم گرفته بود و وقتی فیلم را بازبینی کردیم، هیچ خطایی وجود نداشت.
روز بعد در مسابقه دوی 1500 متر، همان دونده تونسی رقیب من بود. برای بردن انگیزه بیشتری داشتم و توانستم با فاصله زیادی زودتر از سایرین به خط پایان برسم و مدال طلا را کسب کنم.
آینده ورزشی
آیا دوست دارید پسرتان هم دونده شود؟ آرتین هنوز خیلی کوچک است، اما گاهی او را با خود به پیست تمرین می‌برم. واقعیت این است که در کشور ما به ورزش‌های انفرادی توجه کافی نمی‌شود. البته اخیراً دیدگاه‌ها کمی تغییر کرده و امیدوارم که وضعیت ما بهتر شود. دوومیدانی ورزشی سخت اما دوست‌داشتنی است. اگر او بخواهد دونده شود، از او حمایت می‌کنم.
نظر همسرتان درباره ورزش حرفه‌ای شما چیست؟ هرچند سعی می‌کنم خانواده‌ام هیچ کمبودی نداشته باشند، اما به دلیل حضور در اردوهای طولانی، همسرم اذیت می‌شود. با این حال، او خیلی خوب من را درک می‌کند و همیشه همراهم است.
رژیم غذایی ورزشکاران
آیا رژیم غذایی خاصی دارید؟ معمولاً ورزشکاران و به‌ویژه دونده‌ها تغذیه سالمی دارند. خوشبختانه من علاقه‌ای به فست فود ندارم و به ندرت و فقط برای همراهی خانواده، غذاهای این چنینی می‌خورم. در حالت معمول سعی می‌کنم تا حد ممکن از رژیم‌هایی که حاوی آهن و ویتامین هستند، حتی از سبزی‌های محلی مانند تره کوهی استفاده کنم.
در رژیم غذایی دونده‌ها مواد غذایی‌ای همچون گوشت قرمز که اسید لاکتیک تولید می‌کند، کمتر وجود دارد. به همین دلیل، مرغ، ماهی و گوشت سفید سهم بیشتری در رژیم غذایی‌ام دارند. میوه و سبزی‌ها نیز جای خود را دارند.
برنامه‌های آینده
برنامه‌های آینده‌تان چیست؟ با اینکه تمرین کرده بودم و آمادگی داشتم، از مسابقات خردادماه که در جمهوری چک برگزار می‌شد انصراف دادم و ترجیح دادم برای مسابقات جهانی که 25 تیرماه در فرانسه برگزار می‌شود، آماده‌تر باشم. این مسابقات جهانی است و تحت نظر کمیته IPC (کمیته بین‌المللی المپیک) برگزار می‌شود و طبیعتاً اهمیت و اعتبار بیشتری دارد. بعد از آن نیز پس از یک استراحت کوتاه، باید برای مسابقات آسیایی 2014 آماده شوم. آخرین هدف ورزشی من مسابقات پارالمپیک 2016 برزیل است. دوست دارم با یک افتخار دیگر از ورزش خداحافظی کنم.
واقعا مقاله جالبی بود! پرداختن به موضوع انتخاب و موفقیت در کنار مشکلات خیلی حائز اهمیته. شاید اگر بیشتر درباره‌ی این تفاوت‌ها صحبت بشه، افراد بیشتری راه حل‌های بهتری پیدا کنن.
مقاله خیلی خوبی بود! واقعاً جالب بود که به نحوه نگاه افراد به مشکلات پرداخته شده. امیدوارم بیشتر در مورد راه‌های مقابله با چالش‌ها مطالبی بنویسید، چون این موضوع می‌تونه خیلی کمک‌کننده باشه.