مدیریت موفق در برابر افسردگی: چگونه قوی‌تر شویم؟

مدیریت موفق در برابر افسردگی: روزنامه دنیای اقتصاد – ترجمه از مریم رضایی: من با بیماری افسردگی بالینی دست و پنجه نرم می‌کنم. افسردگی، چالش اصلی زندگی من و راز بزرگی در آن بوده است. هیچ زمانی را نمی‌شناسم که تحت این شرایط نبوده باشم. مدت‌ها تلاش کردم آن را از همه پنهان کنم. به نظر می‌رسد تنها گزینه موجود در جهان این است که افراد افسرده، نالان و ناامید از زندگی جلوه نمایند، نه به عنوان مدیرانی موفق، پیروز و الهام‌بخش. سال‌ها پیش این موضوع باعث شد که باور کنم: من قوی نیستم، من افسردگی دارم و من ضعیف هستم. خوشبختانه، اکنون دیگر این شعار را دنبال نمی‌کنم و سرانجام یاد گرفته‌ام به خودم بگویم: «چه کسی اهمیت می‌دهد که مغز من در تنظیم هورمون سروتونین با مشکل مواجه است؟» وقتی یاد گرفتم به جای جنگیدن، با شرایط فعلی‌ام هماهنگ شوم، توانستم به یک مدیر مؤثرتر تبدیل شوم. چند دلیل این تغییر را در ادامه شرح می‌دهم.

در تکرار مداوم عالی هستم

درمان افسردگی بسیار پیچیده است و به آزمون و خطاهای متعددی بستگی دارد. هیچ دو موردی در این بیماری مشابه نیستند. در این مسیر، یاد می‌گیرید که تسلیم نشوید و گزینه‌های درمانی متعددی را امتحان کنید. برخی از این گزینه‌ها مؤثر واقع می‌شوند و برخی دیگر نه، و کشف اینکه چگونه باید به نتیجه رسید، فرآیندی واقعی ناامیدکننده است. اما فهمیده‌ام که تکرار مکررات تنها راه درمان افسردگی نیست. آزمایش کردن در فرآیند ایجاد یک تجربه کاربر خوب حیاتی است؛ چیزی که من به طور مکرر در کارم در شرکت HubSpot با آن سروکار دارم. در حقیقت، آزمایش کردن تقریباً در هر کاری درون یا بیرون دنیای تکنولوژی حیاتی است. طراحی یک سیستم به شیوه‌ای که کاربر آن را بفهمد و تجربه خوبی از آن به دست آورد، به آزمایش و تکرار صبورانه نیاز دارد و من به خوبی به چنین چیزی دست یافته‌ام.

قدرت در ادراک است

وقتی سنم کم بود و نمی‌توانستم شرایط خود را درک کنم، یاد گرفتم که درک بالایی داشته باشم. دوست نداشتم بیش از این نگران خودم باشم، بنابراین سعی کردم نسبت به اطرافم آگاهی بیشتری پیدا کنم و یاد گرفتم چطور دیگران را تفسیر کنم و زبان بدنشان را بفهمم. در واقع، هوش احساسی را در خودم تقویت می‌کردم. هر روز به خاطر این حس ادراکی که به دست آورده بودم احساس خوشحالی می‌کردم، زیرا الگوهایی را می‌دیدم و ارتباطاتی ایجاد می‌کردم که دیگران نمی‌دیدند. این موضوع به‌ویژه در ایجاد تیم‌هایی با کارکرد قوی به من کمک کرده است. من می‌توانم دینامیک‌هایی را که در صورت کنترل نشدن منجر به ایجاد محیط‌های مسموم می‌شوند، شناسایی کنم و سپس بهترین استراتژی را برای پرداختن به آنها طراحی کنم.

با تمام توان و از درون گوش دادن

وقتی در دهه 20 زندگی به دنبال درمان افسردگی‌ام بودم، بر روی این تمرکز داشتم که به خودم گوش دهم. مجبور شدم یاد بگیرم که باورهای نادرست (اینکه من بیمار نیستم) را کنار بگذارم و به جای آن به واقعیت گوش دهم (اینکه در عذاب بودم و نیاز به کمک داشتم). توانایی سکوت کردن و به‌طور واقعی گوش دادن – واقعاً و از درون گوش دادن – موهبتی است که یک مدیر می‌تواند داشته باشد. من بشدت بر شنیدن اعضای تیمم، مشتریانم و کاربرانم تمرکز دارم. یاد گرفته‌ام که گوش دادن یک مهارت دست کم گرفته شده در نقش‌های مدیریتی است.

خندیدن بسیار مهم است

شرایط من باعث شده که هدیه‌ای ارزشمند به دست آورم: حس نابکار شوخ‌طبعی. به‌طور واضح باید بگویم در افسردگی هیچ‌چیز خنده‌داری وجود ندارد. اما در مسیر درمانم به نقطه‌ای رسیدم که یاد گرفتم چطور دوباره بخندم و این لحظه زندگی‌ام را تغییر داد. یاد گرفتم که توانایی خندیدن در وسط درد و ناراحتی گاهی می‌تواند مؤثرتر از هر نسخه تجویزی باشد. به‌طور مشابه، وقتی تیمی را مدیریت می‌کنید، شوخ‌طبعی معمولاً نوعی صمیمیت ایجاد می‌کند که باعث می‌شود همه به هم اعتماد کنند.

نسبت به انتقاد، موضع تدافعی کمتری دارم

وقتی با افسردگی می‌جنگید، خوش‌بینی خیلی کم است. اما زمان‌هایی بوده که همین کمبود نسبی خوش‌بینی به کارم کمک کرده است. وقتی تمام توان خود را برای یک محصول می‌گذارید، کاملاً به این اطمینان می‌رسید که برای هر کسی کاربرد خواهد داشت و کمتر احتمال می‌دهید که این محصول دچار نقص‌ها یا مشکلاتی شود. اما دیدگاه کمتر خوش‌بینانه‌ام باعث می‌شود هرگز این‌طور فکر نکنم. به‌عنوان مثال، وقتی یک مشتری به ما می‌گوید که دستگاه رابط‌مان قدیمی شده یا طراحی محصول کاربرپسند نیست، به این نظرات با تندخویی و عکس‌العمل تدافعی جواب نمی‌دهم. می‌پذیرم که ممکن است حق با آنها باشد و در نتیجه بررسی عمیق‌تری انجام می‌دهم تا راه حل مشکل را پیدا کنم. کار کردن در حوزه طراحی با محوریت انسان باعث شده یاد بگیرم که واکنش‌های ما به سختی‌ها، دردهای ناشی از تجربیات شخصی و توانایی عبور از ناراحتی‌ها، تجربیات کاربر زیبایی ایجاد می‌کند. بنابراین، به‌عنوان مدیر نباید تیم‌هایمان را با تجربیات شخصی‌مان هدایت کنیم تا الهام‌بخش آنها برای طراحی شرایط انسانی باشیم.

افسردگی و بیماری‌های روحی

اگر به درستی مورد توجه و درمان قرار نگیرند، می‌توانند فلج‌کننده باشند. اما در عین حال می‌توانند منابع بالقوه خلاقیت و قدرت هم باشند. احساس خوشبختی می‌کنم که برچسب بیماری روحی در زندگی‌ام به تدریج کمرنگ شده است. این موضوع به من جرات می‌دهد تا قدمی به جلو بردارم و دیگران را نیز به کارهایی که خودم انجام داده‌ام تشویق کنم. اما کارم هنوز تمام نشده است. از آنجا که مدیرانی که با چنین شرایطی زندگی کرده‌اند همواره به عنوان «ضعیف» توصیف شده‌اند، باید داستان‌هایی مانند داستان من دوباره بیان شود تا نظر دیگران تغییر کند. بیایید نشان دهیم که آسیب‌پذیری به برقراری ارتباط منجر می‌شود و ارتباط محرک انتقال فکر و انتقال فکر محرک نوآوری است.