ایجاد انگیزه برای موفقیت
ایران مطلب : این داستان در اوج ناامیدی، ایجاد انگیزه برای موفقیت دو چندان در من ایجاد کرد. به عبارت دیگر، همان چیزی که به آن نیاز داشتم به من داده شد. یکی از آن روزهایی بود که احساس می‌کردم بار دیگر شکست خورده‌ام و به عنوان یک بازنده واقعی، باید به فکر شغل دیگری باشم!
من هفته‌ها کار کردم و بسیار زحمت کشیدم تا اطمینان حاصل کنم که یک معامله بزرگ انجام می‌دهم که این قرارداد خرید بسیاری از مشکلات زندگی‌ام را حل می‌کرد. همه چیز به نظر خوب می‌رسید و پس از چند هفته کار سنگین، اکنون منتظر نتیجه بودم و با همکارانم درباره این موفقیت بزرگ صحبت می‌کردیم و حتی برای خرج کردن پاداشی که از این قرارداد عایدم می‌شد، برنامه‌ریزی کرده بودم.
زمانی که زنگ تلفن به صدا درآمد، مشتری مورد نظر پشت خط بود. قرار بود معامله را نهایی کنیم و من هم با خوشحالی گوشی را برداشتم و منتظر بودم بگوید پول را واریز می‌کند، ولی چیزی که او به من گفت می‌توانست دارایی شرکت را نابود کند. او به من گفت که تنها نیمی از کالایی که دریافت کرده است مورد قبول واقع شده و پولی بابت این قرارداد پرداخت نخواهد کرد. گویی دنیا روی سرم خراب شده بود، من آنقدر روی این مشتری بزرگ متمرکز شده بودم که از سایر مشتریان شرکت غافل شده بودم و می‌دانستم که نه تنها این مشتری را از دست داده‌ام بلکه درآمد دیگری هم نخواهم داشت و هزینه زیادی هم روی دستم مانده بود.
نمی‌توانستم پشت میزم بنشینم، از اتاق بیرون رفتم و به سمت دستگاه قهوه رفتم تا قهوه‌ای بخرم. خانم نظافت‌چی در حال تمیز کردن دستگاه قهوه‌ساز بود. روی یک صندلی نشستم و احساس بدی داشتم. خانم نظافت‌چی در حالی که به من نگاه می‌کرد، پرسید: – روز بدی داشتی؟ من از این حرف او تعجب کردم و در حالی که به او خیره شده بودم، گفتم: – آره، واقعاً حق با شماست.
او پرسید: – موضوع چیه؟ او خانمی با نگاهی مهربان و مادرانه بود. سال‌ها بود که او را در این اطراف می‌دیدم اما حتی یک کلمه هم با او صحبت نکرده بودم. ولی ناگهان متوجه شدم داستان خودم را تمام و کمال برای او تعریف کرده‌ام. او با اشتیاق به من گوش داد و تمیز کردن ماشین قهوه را تمام کرد. آنگاه گفت: – این حرف‌ها من را به یاد پدرم انداخت. او هم مانند تو یک فروشنده بود اما مانند تو آنقدرها هم خوش‌شانس نبود که برای خودش اتاقی در یک شرکت بزرگ داشته باشد. او از شهری به شهری دیگر می‌رفت و همیشه با یک ساک بزرگ در حال مسافرت بود. چند هفته ناپدید می‌شد و با یک ساک خالی و مقداری پول برمی‌گشت و با مهربانی تک‌تک ما را در آغوش می‌کشید.
من به او نگاه کردم و نمی‌دانستم منظورش از این حرف‌ها چیست. او ادامه داد: – اما اوقاتی هم بود که پدرم نمی‌توانست چیزی بفروشد. از شهری به شهر دیگر رفته بود ولی با دست خالی برگشته بود. یکی از آنها قبل از کریسمس بود و او به ما که آن موقع بچه‌های کوچک بودیم می‌گفت که از هدیه کریسمس خبری نیست و باید به هدایای کوچک قناعت کنیم. ما خیلی ناراحت شدیم و پس از این همه انتظار، دیگر خبری از هدیه کریسمس نبود.
او ما را دور هم جمع کرد و داستانی برای ما تعریف کرد که هیچ‌گاه آن داستان را فراموش نمی‌کنم. او از همه ما پرسید که شما چه حیوانی را دوست دارید. پاسخ من گربه بود، برادر بزرگترم سگ‌ها را دوست داشت و برادر کوچکترم هم عاشق اسب‌های کوتوله بود. بعد او پرسید آیا می‌خواهید بدانید من چه حیواناتی را تحسین می‌کنم؟ و البته پاسخ ما مثبت بود. او مورچه‌ها، زنبورهای عسل و عنکبوت‌ها را تحسین می‌کرد. من ابروهایم را بالا انداختم و به خانم نظافت‌چی نگاهی کردم و او لبخندی زد و ادامه داد: – البته در آن لحظه ما با او موافق نبودیم، چرا او باید از این حشرات خوشش بیاید؟ آنها نیش می‌زنند، گاز می‌گیرند یا زشت هستند. وقتی این را از پدرم پرسیدم، او چیزی گفت که نظرم درباره این حشرات عوض شد.
او گفت: زنبور عسل را دوست دارم چون وقتی که یک خرس کندوی آنها را خراب می‌کند و عسل آنها را می‌دزد، آنها کندوی خود را بازسازی می‌کنند و عسل بیشتری تولید می‌کنند. او مورچه‌ها را دوست داشت چون اگر همان خرس لانه آنها را خراب می‌کرد، بلافاصله لانه خود را از نو می‌ساختند. یک مأموریت گروهی جدید برای یک هدف مشترک. و او عنکبوت‌ها را دوست داشت چون وقتی تار عنکبوتشان از بین می‌رود، به سرعت آن را ترمیم می‌کنند یا یک تار جدید می‌تنند که محکم‌تر از قبلی باشد.
پدرم درسی را که از این حشرات کوچک آموخته بود به ما یاد داد. جهانی که ما را در بر گرفته گهگاهی چیزی را که مدت‌ها برایش زحمت کشیده‌ایم و با دقت فراوان ساخته‌ایم به لحظه‌ای ویران می‌کند، اما اگر ما آماده باشیم که دوباره از صفر شروع کنیم، هیچ چیز جلو دار ما نیست و بالاخره نتیجه ارزشمندی بدست خواهیم آورد. فقط باید از نو شروع کرد، هر بار از دفعه قبل بهتر.
سپس خانم نظافت‌چی سری تکان داد و بلند شد، چرخ دستی‌اش را هل داد و از من دور شد. من مدتی در آنجا نشستم و به آنچه که او گفته بود فکر کردم. سپس بلند شدم و به سمت دفتر کارم رفتم و شروع به کار کردم اما این بار با امید و شور و شوق بیشتری کار می‌کردم و خود را برای چک بعدی آماده می‌کردم.
ترجمه: علی یزدی مقدم
منبع : ایران مطلب
در مجله دایان نظراتی حاوی توهین و افترا و نوشته شده با حروف لاتین جای ندارد.