حسرت‌های بزرگ زندگی: پنج درسی که از مرگ می‌آموزیم

پرستاری در یکی از بیمارستان‌های استرالیا که به نگهداری از بیماران در حال احتضار اختصاص دارد، بر اساس گفته‌های این بیماران در آخرین دقایق عمر، مهم‌ترین موارد پشیمانی و حسرت‌های بزرگ زندگی آن‌ها را جمع‌آوری و دسته‌بندی کرده است. به‌گفته او، رایج‌ترین مورد پشیمانی افراد این جمله بوده است: «ای کاش آن‌قدر سخت و طولانی کار نکرده بودم.» این پرستار به نام «برونی ویر» آخرین گفته‌ها، آرزوهای از دست رفته و حسرت‌های بزرگ زندگی این افراد را ابتدا در وبلاگ شخصی‌اش منتشر کرد. مطالب این وبلاگ به‌قدری مورد توجه قرار گرفت که او بر اساس آن کتابی به نام «پنج پشیمانی عمده در لحظه مرگ» نوشته است.

پشیمانی‌ها در لحظات پایانی

«برونی ویر» در کتابش اشاره می‌کند که اکثر افراد در دقایق نزدیک به مرگ، بصیرت و دید روشنی نسبت به زندگی خود و زندگی به طور کلی پیدا می‌کنند و کسانی که هنوز عمری برایشان باقی است می‌توانند با توجه به این مطالب از تجربیات دیگران بهره‌مند شوند. یکی از عمده‌ترین موارد پشیمانی در میان اکثر افراد این است که: «ای کاش شهامت داشتم زندگی خود را به شکلی سپری کنم که واقعاً دوست داشتم؛ و نه به شیوه‌ای که دیگران از من انتظار داشتند.» در لحظات پایانی زندگی، بسیاری از افراد به‌وضوح متوجه می‌شوند که بخش عمده‌ای از آمال و آرزوهایشان را عملی نکرده‌اند و درمی‌یابند که دلیل مرگشان تا حد زیادی به تصمیم‌هایی که در طول زندگی گرفته‌اند وابسته بوده است.

سلامت و آزادی

سلامت شاید بزرگ‌ترین منبع آزادی و انتخاب باشد و معمولاً افراد تا زمانی که زندگی‌شان به خطر نیفتاده، قدر این نعمت را نمی‌دانند. «ای کاش این‌قدر سخت و طولانی کار نکرده بودم» معمولاً بیماران مرد از این موضوع شکایت داشتند. آن‌ها دوران کودکی فرزندان و هم‌نشینی با همسرانشان را به خاطر ساعات طولانی کار از دست داده بودند. اما در مورد نسل قدیم که درصد کمتری از زنان شاغل بوده‌اند، این موضوع در میان بیماران زن کمتر مشاهده می‌شد. تمام مردانی که در بستر مرگ با آن‌ها گفتگو شده، از سپری کردن ساعات و روزهای طولانی در محیط کار پشیمان بودند.

بیان احساسات

«ای کاش شهامت بیان احساسات خودم را داشتم» بسیاری از افراد در مقاطع مختلف زندگی و یا در شرایط متفاوت، به‌خاطر حفظ روابط مسالمت‌آمیز با دیگران از بیان صریح احساسات خود خودداری می‌کنند. به همین خاطر، زندگی آن‌ها از آنچه که واقعاً باید باشد فاصله می‌گیرد و یا آن‌ها هرگز به آن کسی که آرزو داشته‌اند تبدیل نخواهند شد. بسیاری از افراد به‌دلیل تلخی‌ها و ناکامی‌هایی که از مماشات با دیگران و محیط ناشی می‌شود، به بیماری‌های جدی دچار می‌شوند.

دوستی و روابط

«ای کاش تماسم را با دوستانم حفظ کرده بودم» بسیاری از افراد تا لحظات پایانی عمر، قدر دوستان خوب و ارزش حفظ ارتباط با دوستان قدیمی را نمی‌دانند و معمولاً در فرصت کوتاه قبل از مرگ امکان جست‌وجو و پیدا کردن این دوستان فراهم نیست. بسیاری چنان در زندگی خود غرق می‌شوند که به سادگی تماس با دوستان را فراموش یا کاملاً حذف می‌کنند. در لحظات پایان عمر، بسیاری از این افراد از اینکه برای دوستی و روابطشان ارزش قائل نبوده‌اند، دچار پشیمانی می‌شوند.

انتخاب شادی

«ای کاش به خودم اجازه می‌دادم که شادتر باشم» این مورد پشیمانی به‌طرز شگفت‌انگیزی بسیار رایج است. بسیاری از افراد تا دقایق پایانی عمرشان متوجه نمی‌شوند که شاد بودن در حقیقت یک انتخاب است. بسیاری از آن‌ها سال‌ها عمر خود را با تکرار عادات و الگوهای همیشگی گذشته‌اند و به‌اصطلاح «آرامش» ناشی از این تکرار را بر تغییر ترجیح داده‌اند. و این ترس از تغییر، هم جنبه‌های فیزیکی و هم جنبه‌های احساسی و عاطفی زندگی را دربرمی‌گیرد.

منبع : ایران مطلب