رازهای تفکر مانند قهرمانان برای دستیابی به موفقیت

اگر جواب شما منفی است، نگران نباشید، من هم هرگز آن طرز فکر را نداشته‌ام. هرگز احساس یک برنده ذاتی را تجربه نکرده‌ام و حتی در سال ۱۹۷۶، هنگامی که به نوشتن درباره کسب‌وکار پرداختم، هنوز تردید داشتم که آیا می‌توانم به‌طور کامل چیزی درباره آن درک کنم یا خیر. تازه از یک دوره تدریس ادبیات به دانش‌آموزان در چاد بازگشته بودم و در حال کار بر روی مقاله‌ای به نام «کسب‌وکار و تجارت در آفریقا» بودم. به یاد دارم که در روز اول کارم به‌عنوان روزنامه‌نگار به این سوال فکر کردم و از خودم پرسیدم: فرق بین کسب‌وکار و تجارت چیست؟ به سرعت این تفاوت را دریافتم.

سمت بعدی من، مدیر تحریریه یک انتشارات کوچک در فلوریدا بود. حدود نیم دوجین روزنامه‌نگار آزاد داشتم که به من گزارش می‌دادند و وظیفه من ویرایش و تصحیح نوشته‌های آنها بود. به ندرت می‌توانستم متوجه بشوم که در مورد چه موضوعاتی صحبت می‌کنند، مسائلی مانند رباتیک، مدیریت عملکرد حرفه‌ای و تجارت محصولات کشاورزی. چگونه می‌توانستم به آنها بگویم چه کار کنند؟ به سرعت آموختم. زمانی که برای ایجاد و بازاریابی خبرنامه سرمایه‌گذاری خود اقدام کردم، تقریباً از ترس فلج شدم. نگرانی من از شکست نبود، چون مطمئن بودم شکست می‌خورم! اما بار دیگر ثابت شد که شک من اشتباه بوده‌است. آن انتشارات در سال اول میلیون‌ها دلار درآمد داشت و در نهایت به انتشاراتی در زمینه سرمایه‌گذاری به ارزش ۷۰ میلیون دلار تبدیل شد.

زمانی که برای اولین بار در سن ۳۹ سالگی بازنشسته شدم تا روزهایم را صرف نوشتن شعر و داستان کنم، هرگز برای یک لحظه به چاپ هیچ یک از آنها فکر نکردم. اما در طی ۱۲ تا ۱۴ ماه نویسندگی، ۱۲ داستان و ۶ شعر من در مجلات ادبی منتشر شدند و سه تا از آنها جایزه دریافت کردند. در سال ۱۹۹۲، «بیل بونر» از من خواست تا در توسعه کسب‌وکار انتشاراتی‌اش به او کمک کنم. شغل را پذیرفتم زیرا پیشنهاد خوبی به من داده بود. پس از یک سال، فروش به ۲۴ میلیون دلار جهش کرد و او از من پرسید که آیا می‌توانیم در نهایت ارزش کسب‌وکارمان را به ۱۰۰ میلیون دلار برسانیم؟ به یاد دارم که به او گفتم: «اگر بتوانیم فروش را در همین حد نگه داریم، هیجان‌زده خواهم شد؛ حدس من این است که در سال آینده سقوط خواهیم کرد، نه رشد.»

فکر کردن مانند قهرمان

اما ما رشد کردیم و بزرگ‌تر شدیم و وقتی به هدف ۱۰۰ میلیون دلاری رسیدیم، گفتم: «بیایید به همین میزان رضایت دهیم.» ده سال بعد، درآمد ما به ۵۰۰ میلیون دلار افزایش یافت و حاشیه سود ما نیز دو برابر شد. زمانی که در سال ۱۹۹۷ از آفریقا بازگشتم، یک ماشین ۴۰۰ دلاری و نزدیک به ۳۰۰ دلار پس‌انداز داشتم. امروز، در دو امارت چند میلیون دلاری زندگی می‌کنم، ده‌ها میلیون دلار در بانک و حساب‌های کارگزاری دارم و در کسب‌وکارهایی با ارزش بیش از ۲۰ میلیون دلار سهام‌دار هستم.

بنابراین می‌دانم بدون اینکه فکر کنم مانند قهرمان، می‌توان موفق شد. این نکات را با شما در میان می‌گذارم تا چنانچه شما هم دچار ترس و تردید هستید، بدانید که لزوماً نیازی نیست رفتار خود را تغییر دهید تا پیروز شوید. من سعی کردم تغییر کنم. کتاب‌های زیادی خواندم و نوارهای زیادی گوش کردم. در حین رانندگی با صدای بلند آواز می‌خواندم و در مقابل آینه بر سر خودم فریاد می‌زدم. تمام این کارها را انجام دادم، اما احساس من تغییری نکرد. اگر باید صبر می‌کردم تا رفتارم تغییر کند، همچنان در حال انتظار بودم.

در عوض روش متفاوتی را پیدا کردم- یک استراتژی مخفی و نه چندان درخشان که اعتقاد دارم برای هر شخصی با قلبی فروتن و ذهنی شکاک مفید خواهد بود. موفقیت من برگرفته از دو ایده بسیار ساده است: ۱. اگر سرشار از استعداد ذاتی نباشم، می‌توانم با کار سخت‌تر، استعداد و دانش مورد نیاز را به‌دست آورم. ۲. اگر دارای نبوغ ذاتی برای دستیابی به ایده‌های عالی نباشم، می‌توانم کارهای افراد ثروتمند و موفق را دریابم و دقیقاً همان را انجام دهم.

برای مثال، زمانی که آن شغل در خبرنامه «کسب‌وکار و تجارت آفریقایی» را گرفتم، هر شب، ساعات زیادی را در کتابخانه بین‌المللی صرف کرده و درباره موضوعاتی که درباره آنها می‌نوشتم مطالعه می‌کردم. هرگز به رئیس خود درباره کار اضافی‌ام چیزی نگفتم، زیرا نمی‌خواستم بداند چقدر ناآگاه هستم. به‌آهستگی ولی به‌طور کامل، شروع به فهم آنچه که درباره‌اش صحبت می‌کردم کردم و به خوبی سایر نویسندگان در تیم شدم.

زمانی که شروع به نوشتن اولین نامه فروش خود کردم، کوچکترین تصوری از چگونگی انجام آن نداشتم. بنابراین شب‌ها و آخر هفته‌های زیادی را برای مطالعه همه نامه‌های فروش موفقی که به آنها دسترسی داشتم، صرف کردم. خطوطی را که نظرم را جلب می‌کرد، کپی می‌کردم. یادداشت‌هایی درباره چگونگی ایجاد متون فروش نوشتم. درباره طراحی پیشنهادهای فروش مطالعه کردم و درباره قیمت‌گذاری، جوایز و گارانتی‌هایی که نامه‌های فروش را مؤثر می‌کرد، آموختم.

به‌تدریج آنچه را که نیاز داشتم، آموختم. اسراری که مرا به‌عنوان یک مبتدی در کسب‌وکار و بازاریابی گیج می‌کرد، کم‌کم روشن و نمایان شد. با هر موفقیت کوچک، اعتماد به نفس من افزایش یافت. اما این اعتماد به نفس از نوع ذاتی نبود، بلکه ناشی از پیشرفت از طریق کار سخت و تقلید از موفقیت بود.

سال‌ها بعد، پس از ساخت کسب‌وکارهای متعدد و دستیابی به ثروت، مردم با من مثل یک قهرمان رفتار می‌کردند. آنها گمان می‌کردند که با استعدادی متولد شده‌ام که آنها فاقد آن هستند. بخشی از این تفکر ناشی از اشتباه من بود. برای تشویق افرادی که برای من کار می‌کردند، نقاب یک قهرمان را به چهره زده بودم و با هر مشکلی وانمود به ناراحتی و با هر چالشی وانمود به خوشحالی می‌کردم. در حال حاضر بر این باور هستم که کار اشتباهی انجام می‌دادم. به‌طور ناخواسته پیشنهاد می‌کردم که برای دستیابی به آنچه که من دست‌یافته‌ام، آنها باید شجاعت و اعتماد به نفس من را داشته باشند.

باید حقیقت را به آنها می‌گفتم: اینکه دستاوردهای من با زحمت و به آرامی کسب شده‌است. حقیقت این بود که من به‌عنوان یک کارآفرین کندذهن متولد شده بودم. باید آن را می‌پذیرفتم و توضیح می‌دادم که موفقیت من نتیجه تلاش سخت و تقلید بوده‌است.

نتیجه‌گیری درباره فکر کردن مانند قهرمان

نکته این است. من فکر نمی‌کنم که برای رسیدن به موفقیت در کسب‌وکار، نیاز به طرز فکر یک قهرمان داشته باشید. فقط باید دو کار انجام دهید: سخت‌تر از رقبای خود کار کنید و کارهای افرادی که تحسینشان می‌کنید را تقلید کنید. اگر این کارها را به مدت کافی انجام دهید، موفقیتی که در جستجویش هستید را به‌دست می‌آورید و در کنار آن اعتماد به نفس و شجاعت نیز کسب خواهید کرد. اعتماد به نفس و شجاعتی که امروز دارم، حاصل کار سخت و تقلید مداوم هستند. اگر برای مدت طولانی به سختی کار کنید و در هر چیزی هوشمند باشید، موفقیت را درک می‌کنید و با هر موفقیت کوچک، ذهن و قلب شما به‌ندرت شجاع‌تر شده و بر اعتماد به نفس شما افزوده می‌شود. در نهایت نقاب یک قهرمان را به چهره خود می‌زنید. اما وقتی این اتفاق می‌افتد، به‌یاد داشته باشید که در مقابل افرادی که دوستشان دارید و برای آنها اهمیت قائل هستید، آن نقاب را از چهره خود بردارید.