باشگاه فوتبال منچستر سیتی

باشگاه فوتبال منچستر سیتی؛ تاریخچه و افتخارات

باشگاه فوتبال منچستر سیتی (Manchester City Football Club) یک باشگاه حرفه‌ای و مطرح در لیگ برتر انگلستان است که در شهر منچستر قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۸۸۰ با نام سنت مارک (وست گورتون) تأسیس شد، سپس در سال ۱۸۸۷ به «آردویک» تغییر نام داد و سرانجام در سال ۱۸۹۴ به نام کنونی خود یعنی منچستر سیتی شناخته شد.

ورزشگاه اصلی این باشگاه، اتحاد (Etihad Stadium) است که در سال ۲۰۰۳ افتتاح شد و جایگزین ورزشگاه قدیمی «ماین رود» شد. از سال ۱۸۹۴ تاکنون هواداران این تیم که به «سیتیزن‌ها» مشهور هستند، پیراهن‌های آبی آسمانی را به‌عنوان لباس اصلی تیم خود می‌شناسند.

آغاز افتخارات

منچستر سیتی نخستین جام خود را زمانی که هنوز «آردویک» نام داشت، در سال ۱۸۹۱ با پیروزی یک بر صفر مقابل نیوتن هیث در جام منچستر کسب کرد. نخستین افتخار بزرگ این باشگاه با نام منچستر سیتی در سال ۱۹۰۴ و با قهرمانی در جام حذفی انگلیس به‌دست آمد.

دوران طلایی در دهه ۶۰ میلادی

اولین دوره مهم موفقیت‌های سیتی در اواخر دهه ۱۹۶۰ رقم خورد. این تیم با مدیریت جو مرسر و مالکوم آلیسون موفق شد قهرمانی در لیگ، جام برندگان جام اروپا، جام حذفی و جام اتحادیه را به دست آورد. در سال ۱۹۶۹ نیز منچستر سیتی به دومین تیم تاریخ لیگ برتر تبدیل شد که توانسته در یک سال همزمان یک جام داخلی و یک جام اروپایی کسب کند.

افت و بازگشت به اوج

پس از باخت در فینال جام حذفی سال ۱۹۸۱، این باشگاه وارد دوره‌ای از افول شد و حتی در سال ۱۹۹۸ سقوط به رده سوم فوتبال انگلیس را تجربه کرد. با این حال، از فصل ۲۰۰۳–۲۰۰۲ تاکنون منچستر سیتی به طور مستمر در لیگ برتر انگلیس حضور داشته است.

عصر جدید و موفقیت‌های بزرگ

در سال ۲۰۰۸، باشگاه منچستر سیتی توسط گروه ابوظبی یونایتد به مبلغ ۲۱۰ میلیون پوند خریداری شد. با سرمایه‌گذاری جدید و حضور مربیان مطرح، این باشگاه وارد عصر تازه‌ای شد. در سال ۲۰۱۷، شاگردان پپ گواردیولا با کسب ۱۰۰ امتیاز در یک فصل رکورد بیشترین امتیاز تاریخ لیگ برتر را ثبت کردند.

در سال ۲۰۱۸، سیتی با کسب همه جام‌های داخلی انگلیس و ثبت یک رکورد بی‌سابقه، به نخستین تیم مردان انگلیس تبدیل شد که سه‌گانه داخلی را کسب کرده است.

بهترین فصل تاریخ منچستر سیتی

سال ۲۰۲۳ نقطه اوج تاریخ باشگاه منچستر سیتی بود. این تیم موفق شد پنج جام مهم شامل لیگ برتر، جام حذفی، لیگ قهرمانان اروپا، سوپرجام اروپا و جام باشگاه‌های جهان را به دست آورد و بهترین فصل تاریخ خود را رقم بزند.

ارزش اقتصادی و درآمد

منچستر سیتی از نگاه فوربس در بین ۵ تیم برتر دنیا از نظر کسب بیشترین درآمد در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۹ قرار دارد. این باشگاه در سال ۲۰۲۳ به‌عنوان سومین تیم پردرآمد فوتبال جهان با درآمد سالانه ۳۷۳ میلیون یورو شناخته شد. در سال ۲۰۲۲ نیز مجله فوربز ارزش منچستر سیتی را ۴٫۲۵ میلیارد دلار تخمین زد که این تیم را در رتبه ششم ارزشمندترین باشگاه‌های فوتبال و رتبه ۲۴ ارزشمندترین باشگاه‌های ورزشی جهان قرار داد.

تاریخچه باشگاه فوتبال منچستر سیتی؛ از سنت مارک تا آردویک

باشگاه فوتبال منچستر سیتی که امروز یکی از مشهورترین تیم‌های فوتبال جهان است، در ابتدا با اهدافی کاملاً اجتماعی و بشردوستانه شکل گرفت. این تیم در سال ۱۸۸۰ با نام سنت مارک (وست گورتون) توسط آنا کانل، دختر رکتور کلیسای سنت مارک در گورتون، منچستر تأسیس شد. هدف اولیه آنا کانل و اعضای کلیسا ایجاد فعالیت‌های ورزشی برای کاهش خشونت باندهای محلی، اعتیاد به الکل و بیکاری گسترده در شرق منچستر بود.

در آن زمان، کلیسای سنت مارک حتی یک باشگاه کریکت نیز داشت، اما در ماه‌های زمستان فعالیتی انجام نمی‌شد. به همین دلیل آنا کانل به همراه دو نگهبان کلیسا، ویلیام بیستو و توماس گودبهر، در زمستان ۱۸۸۰ یک تیم فوتبال کلیسایی تأسیس کردند. نخستین بازی ثبت‌شده این تیم در ۱۳ نوامبر ۱۸۸۰ مقابل یک تیم کلیسایی از مککلسفیلد برگزار شد که سنت مارک با نتیجه ۲–۱ شکست خورد. در فصل افتتاحیه ۱۸۸۰–۱۸۸۱ تنها یک پیروزی برابر استالیبریج کلارنس به دست آمد.

ادغام‌ها و تغییر نام‌ها

در سال‌های نخست، بازیکنان سنت مارک گاهی به‌طور همزمان برای تیم‌های دیگر هم بازی می‌کردند. یکی از چهره‌های شاخص آن زمان «والتر چو» بود که تا پایان عمر با باشگاه ارتباط داشت. در سال ۱۸۸۳ این تیم زمین خانگی خود را از دست داد و همین موضوع باعث نزدیکی با باشگاه «بله ویو» شد. نتیجه این نزدیکی ادغام دو تیم بود، هرچند به‌علت اختلافات داخلی اتحاد آن‌ها کوتاه‌مدت بود. پس از این تغییرات، باشگاه نام خود را به «اتحادیه گورتون» (Gorton Association FC) تغییر داد و بله ویو نام «وست گورتون آتلتیک» را برای خود برگزید.

در این دوره باشگاه به‌تدریج ارتباطات مذهبی خود را از دست داد و نام سنت مارک کمرنگ‌تر شد. در فصل ۱۸۸۴–۱۸۸۵، تیم با نام جدید در مسابقات جام بزرگسالان منچستر شرکت کرد و نخستین بازی خود را با نتیجه ۱–۰ به تیم دانشگاه دالتون هال واگذار کرد. در همین سال‌ها کیت‌های تیم مشخص‌تر شد. یک عکس تاریخی نشان می‌دهد که پیراهن‌های گورتون سیاه‌رنگ با صلیب سفید بوده است؛ طرحی که بعدها برای هواداران نمادین شد.

حرکت به سمت حرفه‌ای شدن

در سال ۱۸۸۶، گورتون نخستین پیروزی خود را در جام بزرگسالان منچستر با نتیجه ۵–۱ برابر وست گورتون آتلتیک به دست آورد. تابستان ۱۸۸۷ سه تغییر مهم رخ داد:

1. باشگاه زمین خود را ترک کرد و به‌دنبال یک استادیوم جدید رفت.

2. نام باشگاه با توجه به محل جدید به «آردویک» (Ardwick) تغییر یافت.

3. برای نخستین بار باشگاه به بازیکنان خود دستمزد پرداخت کرد (۵ شیلینگ در هفته)، و به یک باشگاه حرفه‌ای تبدیل شد.

زمین جدید باشگاه در نزدیکی «هایـد رود» قرار داشت و به‌واسطه رابطه خوب با صاحب هتل هاید رود، «استفان چستر-تامپسون»، باشگاه توانست از امکانات هتل استفاده کند و حتی جایگاه تماشاگران را نصب کند. این همکاری باعث شد که تیم به نخستین لقب خود یعنی «آبجوسازان» (Brewerymen) مشهور شود.

نخستین جام رسمی

در سال ۱۸۹۱، باشگاه آردویک (نسل قبل منچستر سیتی) توانست نخستین جام تاریخ خود را کسب کند. این تیم در فینال جام منچستر با نتیجه ۱–۰ نیوتن هیث (تیم قدیمی منچستر یونایتد) را شکست داد و قهرمان شد. این پیروزی نقطه آغاز شهرت گسترده باشگاه بود و زمینه را برای تحولات بزرگ‌تر فراهم کرد.

پایان زودرس عصر طلایی منچستر سیتی

پس از موفقیت‌های اولیه باشگاه، مشکلات مالی در فصل ۱۸۹۴–۱۸۹۳ ساختار باشگاه را به شدت تحت تأثیر قرار داد و باعث شد نام آردویک به منچستر سیتی تغییر کند. در این دوره، مربی جوشوا پارلبی بیلی، بازیکنی جوان به نام بیلی مردیث را از نورتویچ ویکتوریا خریداری کرد. مردیث، که به «جادوگر ولزی» معروف شد، اولین بار در سال ۱۸۹۵ برای تیم ملی ولز بازی کرد. او در ابتدا در معدن کار می‌کرد، اما از سال ۱۸۹۶ باشگاه اصرار کرد که به‌طور حرفه‌ای به فوتبال بپردازد.

منچستر سیتی در همین سال‌ها رشد سریعی داشت؛ در سال ۱۸۹۵ جمعیتی بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر برای تماشای یک مسابقه باشگاه به ورزشگاه آمدند. هواداران سیتی در آن زمان به شور و اشتیاق خود مشهور بودند. در فصل ۱۸۹۸–۱۸۹۹، بیلی مردیث با ۲۹ گل به منچستر سیتی کمک کرد تا به لیگ دسته اول فوتبال صعود کند. همراه او، بیلی گیلسپی نیز عملکرد درخشانی داشت.

بحران نقل و انتقالات و مشکلات مالی

اولین حضور سیتی در لیگ دسته اول سخت بود و تیم در رده هشتم قرار گرفت. مربی سام اورمرود توانست بازیکن ستاره نیوتن هیث، جو کسیدی، را به مبلغ ۲۵۰ پوند خریداری کند، اما یک سال بعد کسیدی به میدلزبرو فروخته شد، زیرا حقوق ۴ پوندی او به‌صرفه نبود. تصمیمات مدیریتی و عدم اعتماد به مربی باعث شد تا باشگاه در امور نقل و انتقالات دچار سردرگمی شود.

در همان زمان، باشگاه نیوتن هیث نیز با بحران مالی روبه‌رو بود. در سال ۱۹۰۱، آن‌ها برای جلوگیری از ورشکستگی بازاری چهار روزه در سنت جیمز هال برگزار کردند. در روز پایانی، جان هنری دیویس، صاحب کارخانه آبجوسازی، با کمک به این باشگاه و خرید سگ یکی از بازیکنان، توانست به نجات آن کمک کند. در نهایت، نیوتن هیث با بدهی ۲٬۶۷۰ پوند در سال ۱۹۰۲ منحل شد و به منچستر یونایتد تبدیل گردید.

قهرمانی و افت باشگاه

در فصل ۱۹۰۱–۰۲، منچستر سیتی به دسته پایین‌تر سقوط کرد و مربی سام اورمرود استعفا داد. تام مالی، بازیکن سابق پرستون نورث اند، جانشین او شد. متأسفانه در همان دوره، بازیکنی به نام دی جونز به دلیل مصدومیت شدید زانو و عفونت فوت کرد.

با وجود این مشکلات، سیتی در فصل ۱۹۰۳–۰۴ توانست به فینال جام حذفی راه یابد و با تک گل بیلی مردیث، قهرمان جام حذفی شود. این موفقیت، باشگاه را به اولین تیم منچستر تبدیل کرد که افتخار بزرگی کسب کرده بود. با این حال، ادامه فصل و رقابت برای قهرمانی لیگ با بدشانسی همراه بود و سیتی با دو امتیاز کمتر از نیوکاسل در رده سوم ایستاد.

رسوایی مالی و پایان عصر طلایی

پس از آن، بازیکن سیتی، بیلی مردیث، متهم شد که ۱۰ پوند به یک بازیکن دیگر پیشنهاد داده تا بازی را به نفع سیتی واگذار کند. اتحادیه فوتبال، مردیث را یک سال از بازی محروم کرد و سپس به بررسی فعالیت مالی کل باشگاه پرداخت. به دلیل پرداخت غیرقانونی به بازیکنان، مربی تام مالی برای همیشه از فوتبال تعلیق شد و هفده بازیکن دیگر نیز جریمه شدند. برخی از بازیکنان، از جمله بیلی گیلسپی، به آمریکا مهاجرت کردند.

نتیجه این محرومیت‌ها و فشارهای مالی، پایان زودرس عصر طلایی منچستر سیتی بود. باشگاه مجبور شد تعدادی از ستاره‌های خود از جمله بیلی مردیث، هربرت برگس، سندی ترنبول و جیمی بنیستر را به فروش برساند. مربی جدید هری نیوبولد در ژوئیه ۱۹۰۶ منصوب شد، اما سیتی با فقط ۱۱ بازیکن، فصل ۱۹۰۶–۰۷ را با شکست‌های سنگین آغاز کرد. در نهایت، فصل ۱۹۰۷–۰۸ نیز با جایگاه سوم به پایان رسید، و بازیکنان قدیمی سیتی با پیوستن به یونایتد توانستند قهرمانی لیگ و جام حذفی را برای این تیم به ارمغان بیاورند.

نتیجه: عصر طلایی منچستر سیتی با تمام موفقیت‌ها و استعدادهای درخشانش، به دلیل مشکلات مالی و محدودیت‌های اتحادیه فوتبال، پایان یافت، اما پایه‌های موفقیت‌های آینده باشگاه را ایجاد کرد و نام سیتی را برای همیشه در تاریخ فوتبال انگلیس ماندگار ساخت.

انتقال ارنست منگنال به منچستر سیتی (۱۹۰۸–۱۹۲۳)

در فصل ۱۹۰۸–۰۹، منچستر سیتی به دسته پایین‌تر سقوط کرد و این آغاز دوره‌ای تازه در تاریخ باشگاه بود. در سال ۱۹۰۹، ایروین تورنلی به عنوان کاپیتان باشگاه منصوب شد و در ۱۷ بازی ابتدایی، ۱۲ گل به ثمر رساند. متأسفانه، او دچار مصدومیت شد و ادامه فصل را از دست داد. با این حال، سیتی توانست در لیگ دسته دوم اول شود و به لیگ برتر بازگردد.

در آگوست ۱۹۱۲، ارنست منگنال از منچستریونایتد به سیتی نقل مکان کرد. آغاز فصل ۱۹۱۲–۱۳ با پیروزی در همه بازی‌های سپتامبر همراه بود، اما در پایان فصل تیم در رده ششم ایستاد. فصل‌های بعدی نیز چندان موفقیت‌آمیز نبود و سیتی در فصل‌های ۱۹۱۳–۱۴ و ۱۹۱۴–۱۵ در رده پانزدهم جای گرفت.

پس از پایان جنگ جهانی اول، لیگ فوتبال در فصل ۱۹۱۹–۲۰ از سر گرفته شد و منگنال اقدام به خرید بیلی مردیث ۴۶ ساله از یونایتد کرد. سیتی در آن سال در رده هفتم قرار گرفت. در فصل ۱۹۲۰–۲۱، باشگاه با پنج امتیاز کمتر از تیم اول، دوم شد. در سال ۱۹۲۳، منگنال ترتیب انتقال سیتی به ماین رود را داد، اقدامی که نزد هواداران بسیار محبوب بود. در یکی از بازی‌ها، بیش از ۷۶٬۰۰۰ نفر مقابل کاردیف حضور داشتند، اما سیتی در نیمه‌نهایی جام حذفی مغلوب نیوکاسل شد. در پایان فصل، قرارداد منگنال تمدید نشد.

---

اولین قهرمانی در لیگ (۱۹۲۴–۱۹۵۵)

با آغاز این دوره، دیوید اشورث به عنوان مربی سیتی منصوب شد. اولین خرید مهم او سم کووان بود که در دسامبر ۱۹۲۴ به باشگاه پیوست و کمک کرد تا سیتی به فینال جام حذفی ۱۹۲۶ برسد. در سال ۱۹۲۸، اریک بروک و دوستش فرد تیلسون از بارنزلی به باشگاه ملحق شدند و مت بازبی ۱۹ ساله نیز به سیتی اضافه شد.

در فصل‌های بعد، منچستر سیتی در لیگ دسته دوم اول شد و به لیگ دسته اول بازگشت. در فصل ۱۹۳۰–۱۹۲۹، باشگاه با ارنی توسلند قرارداد بست و جایگاه سوم را کسب کرد. در سال‌های ۱۹۳۰–۳۲، باشگاه در رده‌های هشتم و چهارم قرار گرفت و با حضور ویلف وایلد، در فصل ۱۹۳۱–۳۲ به فینال جام حذفی رسید اما با نتیجه ۳–۰ مقابل اورتون شکست خورد.

در فصل ۱۹۳۳–۳۴، سیتی پنجم شد و بار دیگر به فینال جام حذفی راه یافت. این بار موفق شد با شکست پورتسموث، قهرمان جام حذفی شود. در جریان این فصل، رکورد پرتماشاگرترین بازی خانگی در تاریخ انگلستان با حضور ۸۴٬۵۶۹ نفر مقابل استوک سیتی ثبت شد، در حالی که ظرفیت ورزشگاه تنها ۳۵٬۰۰۰ نفر بود.

در سال‌های بعد، با خرید بازیکنانی همچون پیتر دوهرتی، سیتی توانست عنوان‌های قهرمانی آرسنال را به چالش بکشد. در تاریخ ۲۳ فوریه ۱۹۳۵، تعداد بی‌سابقه ۷۹٬۴۹۱ نفر بازی سیتی مقابل آرسنال را تماشا کردند. گل سیتی توسط اریک بروک به ثمر رسید و بازی با تساوی ۱–۱ پایان یافت.

در پایان فصل، اگرچه سیتی در جایگاه نهم لیگ قرار گرفت، اما پایه‌های تیمی مدعی برای فصول آینده شکل گرفت. خریدهای مهم و گلزنی‌های بازیکنانی مانند پیتر دوهرتی، ارنی توسلند، و اریک بروک، منچستر سیتی را به باشگاهی آماده برای چالش‌های بزرگ‌تر تبدیل کرد.

در دهه ۱۹۵۰، با الهام از سیستم تاکتیکی معروف Revie plan، باشگاه توانست به فینال جام حذفی برسد. اولین فینال در فصل ۱۹۵۴–۵۵ با نتیجه ۳–۱ به نیوکاسل واگذار شد، اما در فصل ۱۹۵۵–۵۶ با پیروزی ۳–۱ مقابل بیرمنگام سیتی، قهرمان شد. جالب است بدانید دروازه‌بان برت تراوتمن پس از شکستن گردن خود، باز هم به بازی ادامه داد و نقش مهمی در موفقیت تیم ایفا کرد.

دوران جو مرسر و مالکوم آلیسون (۱۹۶۳–۱۹۷۰)

پس از سقوط منچستر سیتی به لیگ دسته پایین‌تر در سال ۱۹۶۳، باشگاه با حضور کم هواداران در ورزشگاه مواجه شد. تنها ۸٬۰۱۵ نفر در بازی مقابل سویندون تاون در ژانویه ۱۹۶۵ حضور داشتند، که نشان‌دهنده‌ی وضعیت بحرانی باشگاه بود.

در تابستان ۱۹۶۵، جو مرسر و مالکوم آلیسون هدایت منچستر سیتی را بر عهده گرفتند. در فصل اول تحت مدیریت مرسر، سیتی توانست قهرمان لیگ دسته دوم انگلستان شود و به لیگ برتر صعود کند. خریدهای کلیدی مانند مایک سامربی و کالین بل به تیم اضافه شدند.

در فصل ۱۹۶۷–۶۸، منچستر سیتی موفق شد برای دومین بار قهرمان لیگ برتر شود و با پیروزی ۴–۳ مقابل نیوکاسل یونایتد در آخرین روز فصل، عنوان قهرمانی را کسب کرد. عملکرد قوی مرسر ادامه یافت و در فصل ۱۹۶۸–۶۹، سیتی توانست قهرمان جام حذفی شود. در فصل ۱۹۶۹–۷۰، تیم با پیروزی ۲–۱ برابر گورنیک زابژه در وین، اولین قهرمانی اروپایی خود را به دست آورد و با فتح جام اتحادیه به دومین تیم تاریخ انگلیس تبدیل شد که در یک فصل هم یک جام اروپایی و هم یک جام داخلی را به دست آورد.

---

دوران طولانی افت (۱۹۷۰–۲۰۰۸)

دهه ۱۹۷۰ با کسب چند افتخار همراه بود، اما چالش‌های مالی و مدیریتی به شدت ادامه داشت. منچستر سیتی در فصل ۱۹۷۳–۷۴ با تنها یک امتیاز اختلاف، قهرمانی لیگ را از دست داد. در فینال جام اتحادیه ۱۹۷۳–۷۴ مقابل ولورهمپتون با نتیجه ۲–۱ شکست خورد. یکی از دیدارهای تاریخی این دهه، بازی منچستر سیتی با یونایتد در اولدترافورد بود؛ دنیس لاو با یک ضربه دیدنی، دروازه یونایتد را باز کرد تا سیتی ۱–۰ پیروز شود و یونایتد به دسته پایین‌تر سقوط کند.

در فصل ۱۹۷۵–۷۶، سیتی در فینال جام اتحادیه مقابل نیوکاسل ۲–۱ به پیروزی رسید و عنوان قهرمانی را کسب کرد. با این حال، پس از موفقیت‌های دهه ۶۰ و ۷۰، باشگاه وارد دوره‌ای طولانی از افت و نوسان شد.

مالکوم آلیسون برای بار دوم در سال ۱۹۷۹ هدایت تیم را بر عهده گرفت، اما خریدهای گران‌قیمتی مانند استیو دالی موفقیت‌آمیز نبودند. در دهه ۱۹۸۰، هفت سرمربی مختلف سکان هدایت سیتی را بر عهده گرفتند. با هدایت جان باند، سیتی به فینال جام حذفی ۱۹۸۱ رسید، اما در بازی برگشت به تاتنهام باخت.

باشگاه در دهه ۱۹۸۰ دو بار به دسته پایین‌تر سقوط کرد (۱۹۸۳ و ۱۹۸۷) و در سال ۱۹۸۹ دوباره به لیگ برتر بازگشت. در فصل‌های ۱۹۹۱ و ۱۹۹۲ با مدیریت پیتر رید، تیم پنجم شد، اما پس از رفتن رید، مشکلات مالی شدت گرفت.

منچستر سیتی از بنیانگذاران لیگ برتر در سال ۱۹۹۲ بود، اما پس از سقوط به دسته پایین‌تر در سال ۱۹۹۶، تغییرات مدیریتی و مالی آغاز شد. مالک جدید دیوید برنشتاین کمک مالی کرد و با مربیگری جو رویل، تیم موفق شد از طریق پلی‌آف به لیگ برتر صعود کند، اما در سال ۲۰۰۱ دوباره سقوط کرد.

کوین کیگان جایگزین رویل شد و با قهرمانی در لیگ دسته یک ۲۰۰۱–۲۰۰۲ و شکستن رکوردهای باشگاهی، سیتی را به لیگ برتر بازگرداند و مسیر حضور در مسابقات اروپایی هموار شد. در فصل ۲۰۰۳–۰۲، تیم برای آخرین بار در ورزشگاه ماین رود بازی کرد و از فصل ۲۰۰۳ به ورزشگاه جدید اتحاد منتقل شد.

چهار فصل ابتدایی حضور در ورزشگاه جدید، سیتی در میانه جدول قرار داشت. در سال ۲۰۰۷، اِریکسون به عنوان اولین مربی غیرانگلیسی باشگاه منصوب شد و در ۴ ژوئن ۲۰۰۸، مارک هیوز جایگزین او شد.

مالک جدید و دوران طلایی ابتدایی (۲۰۰۸–۲۰۱۶)

تا سال ۲۰۰۸، منچستر سیتی از نظر اقتصادی در وضعیت بسیار بحرانی قرار داشت. مالک پیشین، تاکسین شیناواترا، کنترل باشگاه را در دست داشت، اما به دلیل مشکلات سیاسی قادر به استفاده از منابع مالی خود نبود. در اوت ۲۰۰۸، باشگاه توسط منصور بن زاید آل نهیان خریداری شد و مسیر تحول سیتی آغاز شد.[۳۴]

باشگاه به سرعت وارد بازار نقل و انتقالات شد و بازیکن برزیلی روبینیو از رئال مادرید با قراردادی ۳۲.۵ میلیون پوندی به خدمت گرفته شد.[۳۵] با وجود این سرمایه‌گذاری‌ها، در فصل ابتدایی مالک جدید، تیم عملکرد قابل توجهی نداشت و در جدول لیگ برتر در رده دهم قرار گرفت، اگرچه توانست به مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ اروپا صعود کند.

در تابستان ۲۰۰۹، منچستر سیتی با خرید ستارگانی مانند گرت بری، امانوئل آدبایور، کارلوس توز و جولین لسکات جان تازه‌ای گرفت.[۳۶][۳۷][۳۸][۳۹]
در دسامبر همان سال، مارک هیوز که پیش از تغییر مالکیت منصوب شده بود، توسط هیئت مدیره حفظ شد، اما نهایتاً جای خود را به روبرتو مانچینی داد.[۴۰] فصل ۲۰۰۹–۲۰۱۰ با کسب جایگاه پنجم لیگ برتر به پایان رسید و سیتی به لیگ اروپا راه یافت.

---

قهرمانی دراماتیک لیگ برتر (۲۰۱۱)

با ثروت جدید و سرمایه‌گذاری‌های هوشمند، سیتی روند صعودی خود را ادامه داد. در نیمه‌نهایی جام حذفی ۲۰۱۰–۲۰۱۱، با شکست دادن منچستر یونایتد، به فینال رسید و با نتیجه ۱–۰ مقابل استوک سیتی قهرمان شد.[۴۲]

در آخرین روز فصل ۲۰۱۰–۲۰۱۱، با پیروزی بر آرسنال و کسب رده سوم، مستقیماً به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا صعود کرد.[۴۳]
در فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲، نمایش‌های قدرتمند ادامه یافت، از جمله پیروزی ۵–۱ مقابل تاتنهام و ۶–۱ مقابل منچستر یونایتد در اولدترافورد. هرچند در نیمه‌های فصل فاصله سیتی با صدرنشین هشت امتیاز بود، اما در دو بازی پایانی با بردهای دراماتیک، روبرتو مانچینی توانست پس از ۴۴ سال، سیتی را دوباره قهرمان لیگ برتر کند.[۴۴] این قهرمانی یکی از دراماتیک‌ترین و مهم‌ترین لحظات تاریخ لیگ انگلستان لقب گرفت.

---

دوران پلگرینی (۲۰۱۳–۲۰۱۶)

در فصل بعد، روند درخشان حفظ نشد و سیتی در لیگ قهرمانان اروپا نتایج قابل توجهی کسب نکرد. در فینال جام حذفی ۲۰۱۲–۲۰۱۳ با شکست ۱–۰ مقابل ویگان، قهرمانی را از دست داد.[۴۵] دو روز بعد، مانچینی برکنار شد و مانوئل پلگرینی جایگزین او شد.[۴۶]

در اولین فصل حضور پلگرینی، سیتی موفق شد قهرمان جام اتحادیه شود و در پایان فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۴ عنوان قهرمانی لیگ برتر را به دست آورد.[۴۷][۴۸]
در سال‌های بعد، عملکرد باشگاه در لیگ اندکی نوسان داشت، اما تا سال ۲۰۱۶ پلگرینی توانست قهرمانی جام اتحادیه ۲۰۱۵–۲۰۱۶ را هم به دست آورد و بهترین نتیجه تاریخ سیتی در لیگ قهرمانان اروپا را رقم بزند.[۴۹]

دوران پپ گواردیولا (۲۰۱۶–اکنون)

پس از برکناری مانوئل پلگرینی در سال ۲۰۱۶، پپ گواردیولا، سرمربی سابق بارسلونا و بایرن مونیخ، هدایت منچستر سیتی را بر عهده گرفت.[۵۰] تحت هدایت او، باشگاه موفق شد در لیگ برتر فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۸ با کسب ۱۰۰ امتیاز رکورد تاریخ لیگ را به ثبت برساند و قهرمان شود.[۵۱] در همان فصل، سیتی علاوه بر لیگ، جام اتحادیه را نیز کسب کرد[۵۲] و سرخیو آگوئرو با شکستن رکوردها، به بهترین گلزن تاریخ باشگاه تبدیل شد.[۵۳]

---

سه‌گانه داخلی و موفقیت بی‌سابقه (۲۰۱۸)

در فصل ۲۰۱۸–۲۰۱۹، گواردیولا توانست تمام جام‌های داخلی شامل لیگ برتر، جام حذفی، جام اتحادیه و سوپرکاپ را برای اولین بار در تاریخ باشگاه به دست آورد.[۵۴] سیتی علاوه بر این، اولین تیم تاریخ انگلیس شد که سه‌گانه داخلی را کسب کرد.[۵۵]

در سال ۲۰۲۰، یوفا باشگاه را به دلیل نقض مقررات مالی به دو فصل محرومیت از حضور در مسابقات اروپایی محکوم کرد.[۵۶] سیتی با استیناف در دیوان داوری ورزش (CAS)، این محرومیت لغو شد، اما جریمه‌ای ۱۰ میلیون یورویی دریافت کرد.[۵۷]

---

چالش‌ها و رقابت سخت (۲۰۱۹–۲۰۲۰)

در فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰، با جدایی ونسان کمپانی و ضعف دفاعی ناشی از آن، سیتی با چالش‌های زیادی مواجه شد.[۵۸] فصل با هدف هتریک قهرمانی آغاز شد، اما داوری‌ها علیه تیم روند منفی ایجاد کرد.[۵۹][۶۰][۶۱] در پایان، سیتی با رده دوم لیگ را به پایان رساند و لیورپول قهرمان شد.

در جام حذفی، سیتی عملکرد ضعیفی داشت و توسط آرسنال حذف شد.[۶۲] تنها موفقیت این فصل، قهرمانی در جام اتحادیه بود که با پیروزی ۲–۱ مقابل استون ویلا به دست آمد.[۶۳]

در لیگ قهرمانان اروپا، سیتی پس از صعود از گروه خود، با حذف رئال مادرید و سپس پیروزی مقابل بوروسیا مونشن‌گلادباخ و دورتموند، برای اولین بار به فینال رسید.[۶۹][۷۰][۷۱]
با این حال، در فینال مقابل چلسی با اشتباهات تاکتیکی گواردیولا و بی دقتی مهاجمان، با نتیجه ۱–۰ شکست خورد و فرصت کسب لیگ قهرمانان از دست رفت.[۷۲] این دیدار همچنین پایان دوران آگوئرو در سیتی بود و نسل طلایی باشگاه شامل کمپانی، داوید سیلوا، زابالتا و جو هارت به پایان رسید.

---

بازسازی و قهرمانی دوباره (۲۰۲۰–اکنون)

در فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱، با خرید روبن دیاز، سیتی جای خالی کمپانی را پر کرد.[۶۵] با وجود شروع ناموفق و حتی تجربه رده ۱۳ جدول، تیم به تدریج خود را به صدر رساند و در پایان فصل با اختلاف امتیاز زیاد قهرمان لیگ شد.[۶۶]

در همان فصل، سیتی توانست برای هشتمین بار جام اتحادیه را کسب کند، با پیروزی مقابل تاتنهام در فینال.[۶۷]
در جام حذفی، سیتی با یک گل مغلوب چلسی شد و از رسیدن به فینال بازماند.[۶۸]
در لیگ قهرمانان، سیتی پس از حذف مونشن‌گلادباخ و دورتموند، با پیروزی ۴–۱ مقابل پاری سن ژرمن به فینال رسید، اما در فینال با شکست مقابل چلسی، تنها جام بزرگ اروپایی که در دوران گواردیولا از دست رفت، باقی ماند.[۶۹][۷۰][۷۱]

نخستین قهرمانی تاریخ منچستر سیتی

در ۲۳ آوریل ۱۹۰۴، منچستر سیتی موفق شد نخستین قهرمانی رسمی خود را به دست آورد. در فینال جام انگلیس، بیلی مردیث با به ثمر رساندن تنها گل بازی، پیروزی ۱–۰ را برای آبی‌های منچستر رقم زد و تیم را به نخستین افتخار خود رساند.[۷۳]

در میان باشگاه‌های بزرگ جهان، تنها سه تیم پیش از سیتی توانسته بودند چنین موفقیتی را در اوایل تاریخ خود کسب کنند:

• تاتنهام (۱۹۰۱، جام حذفی)

• لیورپول (۱۹۰۱، لیگ انگلستان)

• میلان (۱۹۰۱، لیگ ایتالیا)

این قهرمانی، اولین موفقیت حرفه‌ای فوتبال در شهر منچستر بود و باعث شد فوتبال به صدر فرهنگ ورزشی شهر برسد، جایی که پیش از آن راگبی ورزش غالب مردم بود. به عبارتی، می‌توان گفت که شهرت فوتبال منچستر امروز مدیون منچستر سیتی و سوپراستار تاریخی آن، بیلی مردیث، است.

سوابق و رکوردهای باشگاه منچستر سیتی

رکوردهای تاریخی پیروزی و شکست

• بیشترین گل زده در یک بازی لیگ: ۱۱–۳ مقابل لینکلن سیتی (۲۳ مارس ۱۸۹۵)

• قاطع‌ترین پیروزی لیگ: ۱۰–۰ مقابل دارون (۱۸ فوریه ۱۸۹۹)

• پر گل‌ترین پیروزی جام حذفی: ۱۲–۰ مقابل لیورپول استنلی (۴ اکتبر ۱۸۹۰)

• پر گل‌ترین پیروزی اروپایی: ۷–۰ مقابل شالکه (۱۲ مارس ۲۰۱۹)

• سنگین‌ترین شکست در لیگ: ۰–۸ مقابل ولورهمپتون (۲۳ دسامبر ۱۹۳۳)

• سنگین‌ترین شکست در جام حذفی: ۰–۶ مقابل پرستون (۳۰ ژانویه ۱۸۹۷)

• سنگین‌ترین شکست اروپایی: ۰–۴ مقابل بارسلونا (۱۹ اکتبر ۲۰۱۶)

رکوردهای سالانه و متوالی

• بیشترین برد در یک سال تقویمی: ۳۶ برد (۲۰۲۱)

• بیشترین گل زده در یک سال تقویمی: ۱۱۳ گل (۲۰۲۱)

• بیشترین برد خارج از خانه در یک سال: ۱۹ برد

• بیشترین برد پیاپی در تاریخ انگلیس (همه رقابت‌ها): ۲۱ برد

• اولین تیم تاریخ انگلیس که ۱۰ بازی ابتدایی یک سال میلادی را پیروز شد

• ۱۹ بازی اخیر لیگ برتر بدون شکست حتی برای یک دقیقه (برابری با رکورد آرسنال ۱۹۹۸/۹۹)

• سریع‌ترین تیم تاریخ لیگ قهرمانان اروپا که به ۲۰۰ گل رسید

جام‌ها و افتخارات

• کسب تمام جام‌های داخلی ممکن برای اولین بار در تاریخ انگلستان: لیگ برتر، جام حذفی، جام اتحادیه، سوپرکاپ (۲۰۱۸–۱۹)

• بیشترین امتیاز در لیگ انگلستان (هر برد ۲ امتیاز): ۶۲ امتیاز (۱۹۴۶–۴۷)

• بیشترین امتیاز در تاریخ لیگ انگلستان: ۱۰۰ امتیاز (۲۰۱۷–۱۸)

• 

حضور تماشاگران

• بیشترین حضور تماشاگران در خانه: ۸۴٬۵۶۹ نفر، ورزشگاه ماین رود مقابل استوک سیتی (۳ مارس ۱۹۳۴)

بازیکنان و آمار فردی

• جوان‌ترین بازیکن تاریخ باشگاه: گلین پاردو (۱۶ سالگی)

• بیشترین بازی در لیگ: ۵۶۱ بازی، آلن اوکس (۱۹۵۸–۷۶)

• بیشترین بازی برای باشگاه: ۶۸۰ بازی، آلن اوکس (۱۹۵۸–۷۶)

• بیشترین گل زده برای باشگاه: سرخیو آگوئرو، ۲۵۷ گل

• بیشترین گل زده در یک فصل: تامی جانسون، ۳۸ گل (۱۹۲۸–۲۹)

رکوردهای متوالی

• بیشترین پیروزی متوالی در یک فصل لیگ جزیره: ۱۸ پیروزی (۲۰۱۷)

• بیشترین پیروزی متوالی در همه رقابت‌ها: ۲۰ پیروزی (۲۰۱۷)

• بیشترین پیروزی متوالی خانگی: ۲۰ پیروزی (۲۰۱۱–۲۰۱۲)

• اولین تیم تاریخ سطح اول فوتبال انگلیس که در ۱۲ بازی متوالی خارج از خانه پیروز شد

• اولین تیم تاریخ انگلیس با ۷ برد متوالی در لیگ قهرمانان اروپا

نقل و انتقالات

• گران‌ترین بازیکن جذب شده: جک گریلیش، ۱۰۰ میلیون پوند (اوت ۲۰۲۱)

• گران‌ترین بازیکن فروخته شده: لروی سانه، ۵۴٫۸ میلیون یورو (ژوئیه ۲۰۲۰)

• ورزشگاه منچستر سیتی

  • نام: ورزشگاه اتحاد (Etihad Stadium)

  • محل: شرق شهر منچستر

  • سال افتتاح: ۲۰۰۳–۲۰۰۲ (انتقال از ورزشگاه ماین رود)

  • ظرفیت فعلی: حدود ۵۵٬۰۹۷ نفر

  • مسابقه افتتاحیه: پیروزی ۲–۱ مقابل بارسلونا

  • هزینه ساخت و بازسازی: بیش از ۳۰ میلیون پوند برای تبدیل به یک ورزشگاه فوتبال

  تاریخچه ورزشگاه‌های خانگی

  1. هایـد رود (Hyde Road)

     • سال‌های استفاده: ۱۸۸۷ تا ۱۹۲۳

     • میزبان بازی‌های خانگی به مدت ۳۶ سال

     • آتش‌سوزی جایگاه اصلی در سال ۱۹۲۰

  2. ماین رود (Maine Road)

     • انتقال سیتی در سال ۱۹۲۳

     • طول عمر: حدود ۸۰ سال

     • ظرفیت در اواخر عمر: ۳۲٬۰۰۰

     • رکورد تماشاگر: ۸۴٬۵۶۹ نفر مقابل استوک سیتی (۳ مارس ۱۹۳۴) – بیشترین حضور تماشاگر در تاریخ لیگ انگلستان

  3. اتحاد (Etihad)

     • ورزشگاه فعلی از سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲

     • متوسط حضور تماشاگران در سطح شش تیم برتر انگلیس

  ---

• 

• هواداران منچستر سیتی

  • ویژگی‌ها:

    • سیتی همواره محبوب طبقات کارگر و مناطق فقیرنشین منچستر بوده است.

    • در مقابل، منچستریونایتد معمولاً تیم طبقه اشراف و ثروتمندان شهر بوده است.

  • وفاداری:

    • دو خواهر ۱۰۳ و ۹۹ ساله، ۸۷ سال متوالی بلیت بازی‌های خانگی را تهیه کرده‌اند – طولانی‌ترین حضور در استادیوم.

    • حتی در دوران افت دهه ۱۹۹۰، متوسط حضور در بازی‌های خانگی حدود ۳۰٬۰۰۰ نفر بود.

  • سرود و نماد:

    • آهنگ محبوب: «ماه آبی»

    • طرفداران سیتی به غیرقابل پیش‌بینی بودن تیم افتخار می‌کنند؛ نتایج غیرمنتظره را «شهر معمولی» می‌نامند.

  • لحظات تاریخی «شهر معمولی»:

    • بیش از ۱۰۰ گل در فصل ۵۸–۱۹۵۷

    • شکست چلسی در لیگ برتر ۰۵–۲۰۰۴

    • کسب ۱۰۰ امتیاز در لیگ برتر ۲۰۱۷–۱۸

  • رقابت‌ها:

    • بزرگ‌ترین رقیب: منچستریونایتد

    • قبل از جنگ جهانی دوم، سفر به بازی‌های خارج از خانه نادر بود و هواداران هر دو تیم به‌طور منظم بازی‌ها را تماشا می‌کردند.

    • پس از دهه ۱۹۶۰، با افزایش هزینه‌ها و آسان شدن سفر، هواداران معمولاً فقط تیم مورد علاقه خود را دنبال می‌کنند.

  • آمار بلیت‌های فصلی:

    • ۴۰٪ دارندگان بلیت فصلی سیتی از مناطق کدپستی منچستر

    • ۲۹٪ دارندگان بلیت فصلی یونایتد از خود شهر منچستر

    • دوران افت منچستر سیتی (اواخر دهه ۶۰ تا دهه ۹۰)

      آغاز بحران

      • اواخر دهه ۶۰ و اوایل دهه ۷۰، سیتی تازه وارد رقابت‌های اروپایی شده بود، اما با بحران مالی شدید روبه‌رو شد.

      • پس از قهرمانی مقتدرانه در لیگ انگلستان در سال ۱۹۶۸ (بالاتر از منچستر یونایتد که همان فصل قهرمان اروپا شد)، باشگاه مجبور شد بازیکنان کلیدی خود را بفروشد.

      اثرات بحران

      • حضور در جام قهرمانان اروپا در سال بعد با شکست در پلی‌آف مقابل فنرباغچه به پایان رسید (مجموع ۲–۱).

      • مشکلات درون‌تیمی و ضعف مالی باعث شد که سیتی از دور گروهی رقابت‌ها هم عبور نکند، در حالی که پتانسیل بالایی داشت.

      • این نقطه، آغاز دوران افت بلند مدت منچستر سیتی بود.

      دوره بی‌جامی

      • پس از پایان فصل ۷۰/۷۱، سیتی ۵ سال بدون کسب جام ماند.

      • آخرین قهرمانی پیش از دوران مالکیت منصور بن زاید آل نهیان، قهرمانی جام اتحادیه ۱۹۷۶ بود.

      • پس از آن، ۳۵ سال بی‌جامی و کاهش جایگاه در فوتبال انگلیس و اروپا آغاز شد.

      دلایل افت

      1. مشکلات مالی و فروش بازیکنان بزرگ.

      2. کاهش رقابت‌پذیری در لیگ و عدم حضور موثر در اروپا.

      3. هم‌زمانی با دوران رشد اقتصادی و رسانه‌ای فوتبال در جهان، که باعث شد سیتی کمتر مورد توجه رسانه‌ها قرار گیرد.

      پیامد تاریخی

      • افت سیتی باعث شد تیمی که یک فصل بالاتر از قهرمان اروپا در لیگ قرار گرفته بود، دیگر در رقابت‌های اروپایی نقش پررنگی نداشته باشد.

      • بسیاری از طرفداران سیتی معتقدند ورود مالک ثروتمند اماراتی به باشگاه، حق تاریخی سیتی برای بازگشت به سطح اول فوتبال انگلیس و جهان را احیا کرده است.

        • کیت‌های منچستر سیتی

          کیت خانگی و اول

          • رنگ اصلی: آبی آسمانی و سفید

          • این رنگ‌ها از سال ۱۸۹۲ یا پیش‌تر استفاده می‌شده‌اند، اگرچه شواهد دقیق مشخص نیست.

          کیت خارج از خانه

          • رنگ‌های سنتی: قرمز یا سیاه (از دهه ۱۹۶۰)

          • برخی کیت‌های خارج از خانه با الهام از میلان طراحی شده‌اند (آلیسون معتقد بود رنگ‌های قرمز و سیاه باعث شکوه و شهرت می‌شوند).

          • سیتی در فینال‌های جام حذفی ۱۹۶۸، لیگ کاپ ۱۹۶۹ و جام برندگان جام اروپا ۱۹۶۹ با کیت‌های قرمز و سیاه قهرمان شد.

          ---

        • 

        • نشان‌واره منچستر سیتی

          تاریخچه و تغییرات

          1. ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۴

             • لگوی دایره‌ای با صلیب سفید و نام وست گورتون یا سنت مارک.

          2. ۱۸۹۴ تا ۱۹۶۰

             • لگوی جدید شامل:

               • کشتی در حال حرکت (نماد تجارت)

               • کره زمین با زنبور عسل (نماد فعالیت صنعتی)

               • آنتیلوپ و شیر (ارتباط با دوک لنکستر)

               • شعار پایین: «بگذارید عقل آغاز هر کار باشد و قبل از هر کاری مشاوره بگیرید» (Ecclesiasticus 37:16)

          3. ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۷

             • لگویی دایره‌ای با سپر در داخل و نام باشگاه

             • تغییر در سال ۱۹۷۲: جایگزینی رز قرمز لنکستر

          4. ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۵

             • لگوی جدید بر اساس بازوهای شهر منچستر

             • شامل سپر و عقاب طلایی (نماد رشد صنعت هواپیمایی)

             • کشتی (کانال کشتیرانی منچستر)

             • سه نوار مورب (سه رودخانه: ایرول، ایرک و مدلاک)

             • شعار لاتین: Superbia in Proelio (غرور در جنگ)

             • سه ستاره تزئینی در بالای سپر

          5. ۲۰۱۵ تاکنون

             • طراحی جدید به سبک لگوهای دایره‌ای قدیمی و با مشورت هواداران

             • رونمایی رسمی: ۲۶ دسامبر ۲۰۱۵ در بازی خانگی مقابل ساندرلند

             • افتخارات داخلی

               لیگ برتر انگلستان

               • قهرمانی (۱۰ بار): ۱۹۳۶–۳۷، ۱۹۶۷–۶۸، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۷–۱۸، ۲۰۱۸–۱۹، ۲۰۲۰–۲۱، ۲۰۲۱–۲۲، ۲۰۲۲–۲۳، ۲۰۲۳–۲۴

               • نایب قهرمانی (۶ بار): ۱۹۰۳–۰۴، ۱۹۲۰–۲۱، ۱۹۷۵–۷۶، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۹–۲۰

               جام حذفی (FA Cup)

               • قهرمانی (۷ بار): ۱۹۰۳–۰۴، ۱۹۳۳–۳۴، ۱۹۵۴–۵۵، ۱۹۶۷–۶۸، ۲۰۱۰–۱۱، ۲۰۱۷–۱۸، ۲۰۲۱–۲۲

               • نایب قهرمانی (۷ بار): ۱۹۲۴–۲۵، ۱۹۳۱–۳۲، ۱۹۵۳–۵۴، ۱۹۷۹–۸۰، ۲۰۱۱–۱۲، ۲۰۲۲–۲۳، ۲۰۲۳–۲۴

               جام اتحادیه (League Cup)

               • قهرمانی (۸ بار): ۱۹۷۰، ۱۹۷۶، ۲۰۱۳–۱۴، ۲۰۱۵–۱۶، ۲۰۱۷–۱۸، ۲۰۱۸–۱۹، ۲۰۱۹–۲۰، ۲۰۲۰–۲۱

               • نایب قهرمانی (۱ بار): ۱۹۷۳–۷۴

               سوپر جام انگلستان (Community Shield)

               • قهرمانی (۷ بار): ۱۹۳۷، ۱۹۶۸، ۱۹۷۲، ۲۰۱۲، ۲۰۱۸، ۲۰۱۹، ۲۰۲۴

               • نایب قهرمانی (۹ بار): ۱۹۳۴، ۱۹۵۶، ۱۹۶۹، ۱۹۷۳، ۲۰۱۱، ۲۰۱۴، ۲۰۲۱، ۲۰۲۲، ۲۰۲۳

               ---

               افتخارات اروپایی

               لیگ قهرمانان اروپا (UEFA Champions League)

               • قهرمانی (۱ بار): ۲۰۲۲–۲۳

               • نایب قهرمانی (۱ بار): ۲۰۲۰–۲۱

               سوپرجام اروپا (UEFA Super Cup)

               • قهرمانی (۱ بار): ۲۰۲۳

               جام برندگان جام اروپا (UEFA Cup Winners’ Cup)

               • قهرمانی (۱ بار): ۱۹۶۸–۶۹

               ---

               افتخارات جهانی

               جام باشگاه‌های جهان (FIFA Club World Cup)

               • قهرمانی (۱ بار): ۲۰۲۳